maandag 5 december 2016

Review: Subheim - Trails EP (Denovali Records, 2016) (Avant Garde / Elektro)

Multi instrumentalist Subheim uit Berlijn, Duitsland, die ook de aliassen Kostas K. en Unshape gebruikt, bracht in 2008 zijn debuut album "Approach" via het Tympanik Audio label uit, waarna in 2010 "No Land Called Home" (Ad Noiseam label) en in 2015 "Foray" (Denovali Records) volgden.
Op 25 november 2016 verschijnt zijn EP "Trails" in een beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram transparant vinyl via Denovali Records en tevens als CD en als digitale download.

De EP, die 4 nummers bevat, start met "Trails", waarin ik Subheim een prachtige rustige avant garde song hoor spelen, die invloeden uit krautrock, Oosterse en elektronische muziek heeft, waarna "Ego" volgt en hij me een heerlijk zwaar klinkend rustig stuk avant garde voorzet.
Daarna krijg ik "Forsaken Pt. II" te horen en dit is een schitterende zware dreigende mix van elektro en avant garde, die prima dansbaar is.
Het laatste nummer van de EP is de John Lemke Remix van "Trails" en hierin schotelt hij me, na een dreigend begin, een verrukkelijke dansbare licht hypnotiserende uptempo mix van elektro en krautrock voor, waarbij stil zitten geen optie is, die tot iets over de helft van het nummer duurt, waarna hij weer over gaat op het maken van muziek in een zwaar dreigend ritme, om vervolgens terug te keren naar het hypnotiserende. (luister naar dit nummer via de soundcloud mix onder de recensie)

"Trails EP" van Subheim bevat 4 geweldig lekkere nummers, waarmee hij me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van zowel elektro als avant garde en krautrock deze fantastische EP dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Various Artists - A New Career In A New Town (Fruits De Mer, 2016) (Bowie Covers)

"A New Career In A New Town" is een exclusieve CD uitgave van het Fruits De Mer Records label, die alleen bestemd is voor leden van de Fruits De Mer club en dit album bevat 16 covers van David Bowie songs, waarbij opgemerkt kan worden, dat dit min of meer de opvolger is van het vorig jaar uitgebrachte album "Fashion".

De CD, die 12 december 2016 verschijnt, begint met de titelsong "A New Career In A New Town", die door Jack Ellister (Polen) wordt vertolkt en hierin hoor ik hem, na een korte intro, een heerlijk rustig pop nummer spelen, waarbij hij op synthesizer, piano en drums begeleid wordt en dit nummer wordt gevolgd door "Ziggy Stardust" van Anton Barbeau (Sacramento, USA), die me een geweldige imitatie van de stem van Bowie en tevens een prima uitvoering van de song laat horen.
Daarna zet The Nomen (East Ayrshire, Scotland) me "V-2 Schneider" voor en krijg ik een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song, waarin elektro invloeden hoorbaar zijn, waarna Cary Grace (South Carolina, USA) een schitterende versie van "Queen Bitch" ten gehore brengt, die swingt.
Dan volgt "Heroes" van The Blue Giant Zeta Puppies en daarin schotelt de band me een verrukkelijke swingende spacerock uitvoering van dit nummer voor, waarbij de tekst eerst gesproken en later gezongen wordt, terwijl Joseph Cave (Shrewsbury, UK) mooi ingetogen zingt in "Rock 'N' Roll Suicide".
In "Fame" dat door Clay Cambeck (Milaan, Italië) vertolkt wordt, hoor ik een eigentijdse versie, dat sterke invloeden van The Beatles bevat en in "Star" van The Seventh Ring Of Saturn (USA) krijg ik een uitstekende uptempo pop song te horen, die jaren 60 invloeden heeft.
Mark & The Clouds (UK) spelen "Lady Stardust" en laten me genieten van een prachtige afwisselende pop song, die in een gemiddeld tempo ten gehore gebracht wordt, waarna Jay Tausig (New York, USA) "Bewlay Brothers" speelt en me een schitterende progressieve pop song voorzet, die spacerock invloeden heeft en tegen het eind psychedelisch wordt.
Vervolgens schotelt Consterdine (Cardigan, Wales) me een fantastisch krautrock nummer voor, getiteld "Warszawa", dat gevolgd wordt door "We Are The Dead" van
Rob Gould (UK) en hierin krijg ik een uitstekende progressieve pop song te horen, die enkele subtiele tempowisselingen en een aanstekelijk ritme bevat. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Verder hoor ik The Spookers (Cardigan, Wales) hun spurious transient remix versie van "V-2 Schneider" spelen, waarin de band me een experimentele instrumentale mix van elektro en avant garde voorschotelt, waar tevens country invloeden in zitten en The Past Tense (Worcester, UK) laat me genieten van  "The Laughing Gnome", een verrukkelijke progressieve psychedelische uptempo poprock song.
Jack Ellister & Friends (Polen) spelen "Rebel Rebel" en daarin hoor ik de band een vrij psychedelische uitvoering van dit nummer spelen, die diverse tempowisselingen heeft en Steve Barnes (Chicago, USA) sluit het album af met "Jean Genie" en hierin hoor ik een heerlijke a-capella versie van deze song, waarbij Steve begeleid wordt door een achtergrond koor, dat tevens hand klapt.

"A New Career In A New Town" is een geweldig eerbetoon aan David Bowie, dat vol staat met uitstekende nummers, die door de verschillende bands en artiesten op prima wijze worden vertolkt.
Helaas is dit album dus alleen verkrijgbaar voor leden van de Fruits De Mer Club, die wel meer exclusieve uitgaven op de markt brengt, die alleen voor leden bestemd zijn en ik kan liefhebbers van dit soort uitgaven dan ook aanraden, lid te worden van deze club.




Review: Sista Maj - Series Of Nested Universes (Space Rock Productions, 2016) (Progressieve Rock)

Sista Maj werd eind mei 2015 te Stockholm, Zweden, opgericht door Jonathan Segel - sologitaar, basgitaar, viool, orgel en synthesizer, Mikael Tuominen - basgitaar, staande bas, bariton gitaar en elektrische sitar en Andreas Axelsson - drums en percussie.
Alle drie speelden ze voorheen in diverse bands, onder andere in: Gösta Berlings Saga (Jonathan en Mikael), Camper Van Beethoven (Jonathan) en Lisa Ullén's Group (Andreas).
Hun debuut album "Series Of Nested Universes" werd in oktober 2015 in Roth Händle Studios te Stockholm opgenomen en van januari tot mei 2016 gemixt door Jonathan in de Magnetic Satellite te Stockholm.
Het album, dat 5 december 2016 verschijnt, wordt door Space Rock Productions in een beperkte oplage van 500 stuks als 2CD uitgebracht en bevat 8 nummers.

CD 1 start met "Peony Spies", waarin de band me een fantastisch stuk muziek voorschotelt, dat licht experimenteel start, maar na korte tijd over gaat in een progressief jazz nummer, waarna "Secret Cave, Secret Rat" volgt en ik een schitterend Oosters startend progressief rock nummer voorgezet krijg, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en dat een licht hypnotiserend ritme heeft, waardoor ik als het ware de muziek ingezogen wordt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Which, In Turn, Falls", eveneens een uitstekend progressief rock nummer, dat rustig begint en langzaam iets meer snelheid krijgt, waarbij het drums ritme hypnotiserend werkt en de muziek tevens Oosterse invloeden bevat, waarna de band tegen het einde in een steeds heftiger tempo gaat spelen.
Het laatste nummer van CD 1 heet "A Very Heavy Feather" en daarin laat de band me, bijna 26 minuten lang, genieten van een progressief rock nummer, dat langzaam opgebouwd wordt, schitterend gitaarspel bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat halverwege verandert en de band over gaat in het maken van een stuk stevige rock.
Het eerste nummer van CD 2 is het titel nummer "Series Of Nested Universes" en hierin gaat Sista Maj verder met het maken van hun heerlijke progressieve rock en krijg ik een uitstekend vrij rustig nummer voorgeschoteld, dat een licht hypnotiserend drums ritme heeft.
Dan volgt "Like A Diamond In This Guy", waarin ik eveneens een geweldig progressief rock nummer te horen krijg en ook dit wordt in een gemiddeld tempo gespeeld, waarna de muziek tegen het einde iets experimenteler wordt.
In "It Never Ends" hoor ik een schitterend swingend melodisch stuk rock, dat een hypnotiserend ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en ook hierin verandert de muziek halverwege en krijg ik een licht experimenteel psychedelisch klinkend werkje voorgezet, dat verder gaat in "Bones Of Steel", dat experimenteel start, om na enkele minuten over te gaan in een triest klinkend stukje zigeuner jazz, dat langzaam opgevoerd wordt en steeds meer tempo krijgt, waardoor er een fantastisch stuk muziek ontstaat en nadat de climax bereikt is, terug te keren naar het rustige tempo, om vervolgens experimenteel te eindigen.

"Series Of Nested Universes" van Sista Maj bevat 8 heerlijke progressieve rock nummers, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan elke progressieve rock liefhebber, deze uitstekende 2CD dan ook aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 28 november 2016

Review: Baris Manco & Kurtalan Expres - Estagfurullah Ne Haddimize! (Pharaway Records, 2016) (Progressieve Pop)

Baris Manco, die 2 januari 1943 te Istanboel, Turkije werd geboren, vertrok (nadat hij met de band Harmoniler in de periode 1962-1963 3 singles had gemaakt), in 1963 naar Parijs, Frankrijk, waarmee hij enkele Frans- en Engelstalige bands oprichtte en Turkse nummers op nam.
Tot 1967 toerde hij met de band Les Mistigris door België, Duitsland, Frankrijk en Turkije en ook met deze band nam hij 3 singles op (1966-1967).
Daarna maakte hij met Kaygisizlar tussen 1967 en 1969 8 singles, met Mogollar in 1971 1 single en met diverse andere bands, waaronder Kurtalan Ekspres (1972- 1981) ook 8 singles.
Tevens bracht Baris, dat vrede betekent, 16 albums uit in de periode 1972-1999 en net nadat zijn laatste album "Mancoloji" af was en op het punt stond uitgebracht te worden, overleed Baris op 1 februari 1999 aan een hartinfarct op 56 jarige leeftijd.
Manco heeft plus-minus 200 songs op zijn naam staan, sprak vloeiemd Turks, Frans, Engels en Japans en geldt als één van de invloedrijkste popmuzikanten van Turkije, maar maakte ook televisie programma's.
Zijn meest succesvolle periode beleefde hij tussen 1970 en 1990, waarbij hij ook zijn beroemdste album "Sözüm Meclisten Disari" in 1981 met de band Kurtalan Ekspres maakte, dat op 10 maart 2016 door Pharaway Sounds opnieuw is uitgebracht.
De band bestond uit: Caner Bora - drums, Ahmet Cüvenc - basgitaar, Celal Guven - tumba, Üzgan Ugur - sologitaar, Oktay Aldogan - dwarsfluit, Serdar Ertürk - dwarsfluit, Ömür Gidel - keyboards en Nejat Tekdal - keyboards.
In 1983 bracht Baris het album "Estagfurullah Ne Haddimize!" uit en dit is op 19 oktober 2016 in een geremasterde versie opnieuw uitgebracht via het Pharaway Records label.

Het album, dat zowel op LP als op CD is verschenen, bevat 8 nummers, waarvan "Halil Ibrahim Sofrasi" het eerste is en daarin hoor ik de band een melodische licht psychedelische rock spelen, die sterke invloeden van traditionele Turkse muziek heeft en gevolgd wordt door "Cecti Dost Kervani", een vrij rustige heerlijke progressieve pop song.
Daarna volgt "Kazma" en krijg ik een dansbare progressieve pop song voorgeschoteld, waar funk invloeden in zitten, waarna "Balsultan" volgt en de band me een prachtige melodische ballad laat horen, die tegen het einde in een hoger tempo gespeeld wordt en lichte dansbare funk invloeden heeft.
Dan zet Baris Manco & Kurtalan Expres me "Aman Yavas! Aheste" voor en hoor ik een swingende disco funk song, die zeer dansbaar is en in een discotheek zeker zou hebben gescoord en dit nummer wordt gevolgd door "Koi Dügmeler", een uitstekende aanstekelijke pop song met enkele prima tempowisselingen.
In "Eski Bir Fincan" schotelt de band me een lekker in het gehoor klinkende pop song voor en in het laatste nummer, dat "Selahaddin Eyyub'nin Yegeni Aslan Yürekli Risar'in Kiz Kardesine Karsi" heet, laat de band me genieten van een verrukkelijk instrumentaal Oosters progressief rock nummer, met folk invloeden, waarin trommels een belangrijke rol spelen en een zeer aanstekelijk ritme, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Estagfurullah Ne Haddimize!" van Baris Manco & Kurtalan Expres is een heerlijk album, waar diverse stijlen muziek op te beluisteren zijn en ik kan deze schijf aanbevelen aan een ieder, die van Turkse pop muziek houdt, maar ook aan hen, die van funk, progressieve rock en de betere pop houden.




Review: Blueneck - The Outpost (Denovali Records, 2016) (Pop)

Blueneck is een band uit Noord Somerset, die in 2000 werd opgericht en bestaat uit: Ben Green - sologitaar, Rich Sadler - sologitaar, Ben Paget - basgitaar Duncan Attwood - zang, sologitaar en keyboards en Johnny Horswell - drums.
De band bracht hun eerste CD, "Scars of the Midwest", in 2006 uit via het Don't Touch Records label.
Daarna kwam Blueneck bij het Denovali Records label terecht, die hun volgende CD's "The Fallen Host" (2009), "Repetitions" (2011) "Epilogue" (2012) en "King Nine" (2014) uitbracht en ook hun nieuwe CD "The Outpost", die 25 november 2016 verschijnt, wordt door dit zelfde label op de markt gebracht.

"The Outpost" bevat 8 nummers, waarvan de eerste "From Beyond" heet en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende mix van pop, new wave en elektro maken, die rustig start, maar later iets heftiger wordt en dit nummer wordt gevolgd door het prachtige rustige "Ghosts", waarin de band me een heerlijke pop song met ingetogen zang voorschotelt.
Daarna volgt "Hypnos" en krijg ik een uitstekende mix van pop en new wave te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna Blueneck me "Rats In The Wall" voorzet, een schitterende mix van pop en elektro, die een aanstekelijk ritme en rustige zang bevat, waarbij de muziek iets na de helft van de song aanzwelt.
Dan hoor ik "The White Ship", een mooie rustige pop song met ingetogen zang, die gevolgd wordt door "Glades", eveneens zo'n prachtige mix van pop en new wave, die enkele prima tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo wordt uitgevoerd. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Vervolgens speelt de band "Hive", een rustige pop song met een terug kerend ritme, die halverwege verandert in een schitterend licht hypnotiserend stuk muziek, waarna de band me "Other Gods" voorschotelt en daarin krijg ik opnieuw een mooie rustige pop song te horen, waar de band patent op lijkt te hebben genomen en ook deze krijgt tegen het einde iets meer vaart en wordt een beetje heftiger gespeeld.

"The Outpost" van Blueneck is een aangename plaat om te beluisteren en de rustige muziek is prachtig en ondanks dat ik een beetje spanning mis, kan ik deze uitstekende schijf aanraden aan een ieder, die van de betere pop en rustige muziek houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Öresund Space Collective - Visions Of... (Space Rock Productions, 2016) (Progressieve Spacerock)

Öresund Space Collective is een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz en spacerock, wat betekent, dat geen enkel optreden hetzelfde klinkt en is sinds 2004 actief.
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde.
De band is een collectief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller, alias Dr. Space - synthesizer en Mogens - synthesizer.
De band, die op "Visions Of ...", de 23ste uitgave van Öresund Space Collective, actief is, bestaat uit: Mattias - sologitaar en pedal steel, Jonathan - sologitaar en viool, Mats - sologitaar, Jonas - keyborads en orgel, KG - synthesizer en keyboards, Dr.Space - synthesizer, Hasse - basgitaar en Alex - drums.

Het album, dat 5 december 2016 zowel op CD als op 2LP in een beperkte oplage van 200 stuks zwart, 190 stuks geel en 110 stuks oranje/blauw vinyl via het Space Rock Productions label verschijnt en in oktober 2014 in de Black Tornado Studio te Kopenhagen werd opgenomen, bevat 4 nummers, waarvan het titel nummer "Visions Of ..." bijna 42 minuten duurt en daarin hoor ik de band rustig beginnen en het nummer rustig opbouwen tot er een swingend aanstekelijk dansbaar stuk muziek is ontstaan, dat een licht hypnotiserend drums ritme heeft, waarop de band tot halverwege voort borduurt, maar dan het ritme en tempo verandert en me een lekker in het gehoor klinkend progressief rock nummer voorzet, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarin de basgitaar voor het licht hypnotiserende effect zorgt, door een terugkerend ritme te spelen.
Daarna volgt "Above The Corner", waarin de band zich liet inspireren door de muziek van Miles Davis, zoals die dat halverwege de jaren 70 speelde en daarin krijg ik dan ook een schitterende mix van funk, jazz en rock te horen, die swingt als een trein en daarbij is stil zitten dus onmogelijk. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan zet Öresund Space Collective me "Piece Of Seven" voor, en hierin speelt de band een geweldig stuk progressieve rock, dat een heerlijk dansbaar Afrikaans aandoend drums ritme heeft en tevens ruimtelijke en Oosterse invloeden bevat.
Het laatste nummer heet "Around The Corner" en is eveneens een verrukkelijk swingend stuk progressieve spacerock, dat in een rustig tempo wordt begonnen, waarna het tempo geleidelijk wordt opgevoerd om weer rustig te eindigen.

"Visions Of..." van Öresund Space Collective is een uitstekend rock album, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan dit album dan ook aanraden aan elke liefhebber van deze muzieksoort.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Mother Island - Wet Moon (Go Down Records, 2016) (Rock)

Mother Island is een band uit Vicenza, Italië, die bestaat uit: Anita Formilan - zang, Nicola Tamiozzo - sologitaar, Nicolò De Franceschi - sologitaar, Giacoma Totti - basgitaar, Diego Pianalto - orgel en Nicola Bottene - drums.
De band, die zich muzikaal liet inspireren door de Amerikaanse bands uit de jaren 60, bracht op 31 januari 2015 hun debuut album "Cosmic Pyre" via het Go Down Records label uit en 14 oktober 2016 verscheen de opvolger daarvan, getiteld "Wet Moon", dat in de Outside Inside Studio te Montebelluna analoog opgenomen en gemixt werd door Matt Bordin (Squadra Omega / The Mojomatics).
De titel van het album is gebaseerd op een weerschijn van de volle maan in het water van de Venetiaanse kanalen, waar langs de bandleden liepen na een optreden aldaar.

Het album, dat 14 oktober 2016 zowel op LP als CD en als digitale download is uitgebracht, start met "To The Wet Moon" en daarin hoor ik de band een lekker swingende poprock song ten gehore brengen, die enkele prima tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "On Days Like These", een fantastische uptempo progressieve rock song, die swingt.
Daarna volgt "Twentynine Palms", waarin de band me een schitterende rock song voorschotelt, die een slepend ritme en lichte blues invloeden heeft en tevens licht psychedelische invloeden bevat, waarna "In The Meantime We Will Dance" volgt en ik een uitstekende swingende uptempo rock song te horen krijg.
Dan zet de band me "La Danse Macabre" voor en hoor ik een verrukkelijke rustige, duistere, progressieve psychedelische rock song, waar tevens progressieve jazz in verwerkt is (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna "Normal Love" volgt, een heerlijke afwissende pop song, waarin sensuele zang en licht psychedelisch orgelspel te horen zijn.
In "Eastern Memories" speelt Mother Island opnieuw een lekker in het gehoor klinkende swingende poprock song in een gemiddeld tempo en in "Heroin Sunrise" krijg ik een geweldige rustige rock song te horen, waarin ik zang invloeden van Janis Joplin en Billie Holliday hoor, terwijl de muziek een mix is van blues en progressieve rock.
Vervolgens laat de band me een swingende uptempo rock song horen, getiteld "Th e Heap", waarin weer licht psychedelisch orgelspel zit en in "Midnight Sun" krijg ik opnieuw een uitstekende rustige poprock song voorgezet, die naar het einde toe in een hoger tempo gespeeld wordt.

"Wet Moon" van Mother Island bevat 10 lekker in het gehoor klinkende songs, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan hen, die van de betere pop en rock houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl