zondag 19 november 2017

Review: Fischer's Flicker - Open 28 Hours (Lavender Katydid Music, 2017) (Pop)

Zanger, componist Scott Fischer uit Chicago, Illinois, Amerika heeft 28 oktober 2017 een nieuw album uitgebracht, getiteld "Open 28 Hours".
Dit is de opvolger van zijn solo album Scott Fischer: "The Trials & Tribulations of the Plastic People" uit 2016.
Vanaf 1998 brengt hij muziek uit onder verschillende namen, waarvan het eerste album "Carpe P.M.: Honor Comes Only After Humility” (1998) onder de naam Deja Voo Doo, waarna onder dezelfde naam de EP "Sick on Sushi EP" (1999) volgde.
Daarna bracht hij als Babaganoo het album "Famous Last Worlds" (2003) uit en als Fischer’s Flicker de albums "Katmandon’t" (2012) en "Fornever and Never"  (2015)
Fischer's Flicker bestaat op deze CD verder uit: Rick Lyons - sologitaar, Andy Sviatko - sologitaar, Turan Yon - basgitaar en zang, Patrick Gunderson - zang en percussie en Tim Gavin - drums.
Verder spelen er een aantal gastmuzikanten mee, waaronder: Tim Kublak - sologitaar (2 nummers), Mickey Vujasin - sologitaar (1 nummer), Derrick Martens - drums (2 nummers), BJ Cord - trompet (2 nummers), Steve Duncan - trombone (2 nummers) en Aaron  McEvers - saxofoon (3 nummers).

"Open 28 Hours" bevat 10 nummers, waarvan het eerste "The In-Betweener" heet en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende song spelen, die een mix  van funk en pop is en een dansbaar ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "You & Everybody", een heerlijke swingende pop song waar enkele subtiele tempowisselingen in zitten.
Dan zet de band me "No More Looking Back" voor en hoor ik een uitstekende aanstekelijke pop song met diverse tempowisselingen en een hoog meedein gehalte, die gevolgd wordt door "3 6 9", een schitterende, vrij stevige, rock song, die me in beweging zet.
In "Spiders" krijg ik een afwisselend stuk melodische rock voorgezet, waarin diverse tempowisselingen zitten en in "Sensi-Mental" een swingende rock song met een aangenaam ritme.
Daarna schotelt Fischer's Flicker me een fantastische melodische rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, getiteld "Smoke Signals", waarna "Father To The Sun" volgt en de band een korte dansbare poprock song ten gehore brengt, die swingt.
Vervolgens speelt de band "Mother Of A Ship", een vrolijk klinkende pop song, die invloeden uit musicals heeft en ook dit bijna 10 minuten durende nummer swingt als een trein.
Het laatste nummer heet "Zen" en hierin laat de band me een prachtige rustige song horen, waarin de samenzang uitstekend is.

"Open 28 Hours" van Fischer's Flicker is een lekker klinkende plaat, die ik elke liefhebber van de betere pop kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Mark 'Porkchop' Holder - Death And The Blues (Alive Natural Sound, 2017) (Bluesrock)

Mark Porkchop Holder, die zingt, sologitaar en mondharmonica speelt, reisde over de hele wereld en speelde onder andere op festivals, in clubs, in kerken, op straat, in publieke toiletten, in leger dump winkels en in enkele ziekenhuizen voor geestelijk gehandicapten.
Na meer dan 10 jaar geestelijk geworsteld te hebben met depressies, kwam hij eindelijk thuis in Chattanooga, Tennessee, Amerika en vormde daar zijn eerste power trio, dat hij samen met Travis Kilgore - basgitaar en zang en Doug Bales - drums vormt.
Zijn debuut album "Let It Slide" verscheen 10 februari 2017 via het Alive Natural Sound label op CD en in een beperkte oplage op gespetterd gekleurd vinyl. "Death And The Blues", dat eveneens in een beperkte oplage op 180 gram gespetterd gekleurd vinyl is geperst en tevens op zwart vinyl en CD op 3 november 2017 is uitgebracht, is hier de opvolger van.

Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "Captain Captain", en daarin brengt de band een lekker in het gehoor klinkende bluesrock song ten gehore, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Sad Days And Lonely Nights", een heerlijk stukje licht hypnotiserende uptempo bluesrock.
Daarna volgt "Coffin Lid", waarin de band me eveneens een geweldig swingend rock nummer in een gemiddeld tempo voorschoteld en dit wordt gevolgd door de single "Big Boat" en hierin krijg ik een vrij ruige rock song te horen, die enkele tempowisselingen bevat.
In "Nobody Wants To Cry" zet Mark me een schitterende blues song voor, die simpelweg op gitaar gespeeld wordt en in "Be Righteous" laat de band me genieten van een rustig startende song, die al snel verandert in een snelle swingende rock song, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
Dan volgt "Bless Me Santasima", waarin ik een prachtig rustig stukje gitaarspel voorgezet krijg, waarna "Billy The Kid" te horen is en de band me een schitterende uptempo rock song laat horen, die swingt als een trein.
Vervolgens speelt de band "James Leg", een verrukkelijke bluesrock song, die in een gemiddeld tempo ten gehore gebracht wordt en een aanstekelijk ritme heeft en gevolgd wordt door "What Is Wrong With Your Mind", een uitstekende swingende bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gebracht wordt en gewoon lekker klinkt.
Het laatste nummer is de titelsong "Death And The Blues", een schitterende rock song, die een hoog meedein gehalte heeft en swingt.

"Death And The Blues" van Mark 'Porkchop' Holder is een heerlijke bluesrock plaat, waarvan ik ten volle heb genoten en ik kan ieder bluesrock liefhebber deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Various Artists - Tiddlywinks (Mega Dodo Records, 2017) (Psychedelische Pop)

Het album "Tiddlywinks" is ontstaan uit het idee van een voormalige collega van John Blaney (Mega Dodo Records), die de suggestie op wierp een album vol oude kinderrijmpjes op te laten nemen door bands en artiesten, die hun muziek via Mega Dodo Records uitbrengen.
Daarbij mochten ze zelf bepalen, hoe de muziek ging klinken, maar moesten wel de orginele tekst gebruiken.
Het resultaat is te beluisteren op de CD, die op 1 december 2017 in een beperkte oplage verschijnt en waarvan de opbrengsten naar Save The Children gaan, met andere woorden, dit is een CD voor het goede doel!
Het album, dat 13 nummers bevat in een oplage van 100 stuks verschijnt, is te bestellen via http://megadodo.bigcartel.com/product/tiddlywinks-limited-edition-cd en tevens als digitale download verkrijgbaar.

"Tiddlywinks" start met "The Miller's Song", dat door Beautify Junkyards (Lissabon, Portugal) ten gehore gebracht wordt en hierin krijg ik, na een korte intro een prachtige rustige melodische song voorgeschoteld, die gevolgd wordt door "A Wise Old Owl view" van Paolo Sala (Genova, Italië), waarin ik een heerlijke licht psychedelische symfonische song te horen krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Paisley Sky uit Melbourne, Australië speelt "Here We Go Round The Mulberry Bush" en daarin mag ik genieten van een schitterende aanstekelijke folk song, die aanzet tot dansen en gevolgd wordt door "Claps and Stamps" door Claude Cambeck (Milaan, Italië), die een vrolijke dansbare pop song in de stijl van Paul McCartney speelt.
Daarna hoor ik Richard Bone (New York, Amerika) "Here We Go Looby Loo" vertolken en ook dit is een swingende dansbare elektro pop song en wordt gevolgd door "Julia Dream Of All The Pretty Little Horses" van Us and Them uit Zweden, die een geweldige psychedelische uitvoering van dit nummer spelen, waarin de tekst en muziek van Pink Floyd zijn, die gemixt met het orgineel tot een verrassende song leiden.
Het volgende nummer heet "Ladybird, Ladybird" en komt van Octopus Syng uit Finland, die me een fantastische rustige licht psychedelische pop song voorzet, waarna Michael Warren and The Hare And The Moon (UK) met "The Land Of Nod view" te horen is en daarin laat de band me genieten van een schitterende psychedelische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Icarus Peel (UK) speelt "Twinkle, Twinkle Little Star" en ook dit is een uitstekende licht psychedelische pop song (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna "Mary Had A Little Lamb" volgt, dat door The Telephones (Derby, UK) uitgevoerd wordt en ik een lekker in het gehoor klinkende pop song in jaren 80 stijl te horen krijg, waar diverse tempowisselingen in zitten.
Dan volgt The Luck Of Eden Hall with Mark Panick of Razorhouse (Chicago, USA) met "One For Sorrow", een heerlijke psychedelische progressieve pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens hoor ik Mordecai Smyth (UK) met "Oranges and Lemons", een verrukkelijke psychedelische pop song met folk invloeden en Sky Picnic (Brooklyn, New York, USA) met "Jack and Jill", die het album met een prima psychedelische versie afsluiten.

"Tiddlywinks" van Various Artists is een album, dat helaas in een kleine oplage uitgebracht, waardoor deze CD niet voor iedereen te koop zal zijn en ik kan elke liefhebber van pop en psychedelische pop dan ook aanraden er snel bij te zijn, om deze schitterende schijf niet te missen.

* De muziek van deze bands/artiesten is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Vespero - Shum-Shir (Tonzonen Records, 2017) (Progressieve Rock)

Vespero werd in 2003 in Astrakhan, zuid Rusland opgericht en brengt sinds 2004 muziek uit, zowel in eigen beheer, als via maatschappijen.
De band onderging sinds hun oprichting diverse keren bezettingswisselingen en bestaat uit: Ivan Fedotov – drums en percussie, Arkady Fedotov – basgitaar,
synthesizer, fluit en achtergrond zang, Alexander Kuzolev – gitaar, effecten en elektronica en Alexei Klabukov – arpeggiator, keyboards en mellotron.
Nadat Vladimir Belov - cello, Vespero had bijgestaan op de CD "Droga", speelde hij ook live met de band mee.
De opnamen die daarvan zijn gemaakt, zijn na de plotselinge dood van Vladimir op 7 juni 2014, als download verkrijgbaar onder de naam "Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov)", waarbij de totale opbrengst van het album naar de familie Belov gaat.
Vladimr is ook nog in een nummer te horen op het album "Fitful Slumber Until 5 A.M.", waarop verder Alexey Esin - dwarsfluit en zhaleyka, Pavel Alekseev - tenor saxofoon en Alexander Taranenko - accordeon als gastmuzikanten mee spelen.
Op het zevende studio album, "Lique Mekwas", speelt Vespero voor het eerst in een zesmans formatie en bestaat hierop uit: Ivan Fedotov - drums en percussie, Alexander Timakov - drums en percussie, Arkady Fedotov - basgitaar en synthesizer, Alexander Kuzovlev - sologitaar en elektrische piano, Alexey Klabukov - keyboards en synthesizer en Vitaly Borodin - viool en tevens speelt Pavel Alekseev als gastmuzikant mee op tenor saxofoon.
Het album "Lique Mekwas", dat 24 maart 2016 door het R.A.I.G. Records label op CD en als digitale download is uitgebracht, is het eerste deel van Vespero's "Abyssinian Tales Dilogy" en bevat 7 nummers.
Op 12 oktober 2016 verscheen er een nieuw live album van de band, getiteld "Azmari: Abyssanian Liventure" en dit werd 15 mei 2015 in The Union Of Theartre Artists te Astrakhan in dezelfde bezetting als op het album "Lique Mekwas" opgenomen.
Het album bevat 8 nummers, waarvan er 1 nog niet eerder werd uitgebracht en de andere 7 van hun albums "By The Waters Of Tomorrow” (R.A.I.G., 2010), “Droga” (R.A.I.G., 2013) en "Lique Mekwas" (R.A.I.G., 2016) komt.
Het album "Azmari", dat 20 september 2017 verscheen, is in een zeer beperkte oplage van 200 stuks op zwart vinyl en 100 stuks op green.wit gespetterd vinyl uitgebracht door het Golden Pavillion Records label.
Op deze uitgave staan 2 nummers van het album "Azmari: Abyssanian Liventure" dat 12 oktober 2016 uit kwam, plus 3 nummers, die nog niet eerder werden uitgebracht en op verschillende plaatsen live werden opgenomen.
"Shum-Shir" is het tweede deel van “Abyssinian Tales”, waarvan ”Lique Mekwas”, dat in 2016 via R.A.I.G. op CD verscheen, het eerste was.
Het album is in de periode 2015-2016 door Alexey Klabukov en Alexander Kuzovlev in de VMS Studios opgenomen, door Alexander Kuzovlev gemixt en gemasterd en via het Tonzonen Records label op 17 november 2017 op LP uitgebracht.
Uiteraard is de band bezetting op het album dezelfde als die ”Lique Mekwas” opnam, waarbij verder nog opgemerkt kan worden, dat Rasul Shugaipov de gesproken tekst in het titelnummer als gast muzikant voor zijn rekening neemt.

Het album dat 5 nummers bevat, start op kant A met het titelnummer "Shum-Shir", waarin ik de band, gedurende 10 minuten, een fantastische swingende mix van dance, ethno beats en spacerock hoor maken, waarbij stil zitten geen optie is. (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "Isidore's Dance", een schitterend uptempo progressief rock nummer met spacerock invloeden, dat swingt als een trein.
Dan krijg ik "Gaya's Dance" het eerste nummer van de B-kant voorgeschoteld en hierin brengt Vespero een geweldig swingend stuk progressieve rock ten gehore, dat een licht hypnotiserend ritme heeft.
In "Gulli`s Dance" laat de band me genieten van een verrukkelijk uptempo progressief rock nummer, dat tevens krautrock invloeden en een hypnotiserend ritme bevat, waardoor ik in de ban van de muziek blijf en stil zitten niet mogelijk is.
Het laatste nummer heet "Hapi" en daarin zet de band me opnieuw een meesterlijk progressief rock nummer voor, dat in een rustig tempo start, maar al snel over gaat in een heerlijk stukje krautrock.

"Shum-Shir"* van Vespero heeft begin tot einde weten te boeien en ik kan hun geweldige muziek dan ook ten zeerste aanraden, aan elke liefhebber van krautrock en progressieve rock; kortom een meesterwerk!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Welcome Inside The Brain - Celebrate The Depression (Nasoni Records, 2017) (Progressieve Rock)

Welcome Inside The Brain is een Duitse band uit Guben, Leipzig, die bestaat uit: Frank Mühlenberg - zang, Georg Spies - sologitaar, Paul Lapp - contrabas, Hagen Schwitzke - orgel en Hans Otto - drums.
De band was eerder actief onder de naam Hippie Langstrumpf en bracht in 2013 een LP uit met gelijknamige titel.
Onder hun nieuwe naam Welcome Inside The Brain heeft de band in 2015 de CD "Welcome Inside The Brain EP" uitgebracht en deze bevat 5 nummers, waarvan er 2 nog onder de naam Hippie Langstrumpf gemaakt zijn.
Op 1 november 2017 heeft het Nasoni Records label hun debuut album "Celebrate The Depression", waarop 6 nummers staan, uitgebracht.

Het album start met de titelsong "Celebrate The Depression", waarin de band me een schitterende psychedelische progressieve rock song voorschotelt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en halverwege het nummer van tempo en ritme verandert en in een heerlijk swingend uptempo stuk rock te horen krijg, waarbij het niet mogelijk is stil te blijven zitten, waarna de band besluit de muziek opnieuw te veranderen en eerst een experimenteel stukje, dan een korte drumsolo en vervolgens een stuk progressieve rock speelt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan volgt "Snail On Speed / Buddha In A Bottle", een uitstekende stevige rock song, die diverse prima tempowisselingen heeft, waardoor het nummer spannend klinkt en dit wordt gevolgd door "Welcome Inside The Brain" en hierin laat de band me genieten van een fantastisch stukje progressieve rock, dat invloeden uit theater muziek heeft en van Arthur Brown, met een slepend psychedelisch ritme gespeeld wordt en zo nu en dan zelfs sensueel klinkt.
In "Ugly Beauty" brengt Welcome Inside The Brain een lekker afwisselende song ten gehore, die enkele tempowisselingen heeft, waarbij het theatrale ook nu weer in de muziek door klinkt en in "Revolution" schotelt de band me een mooie rustige song voor, die langzaam heftiger wordt en meer snelheid krijgt, om tegen het einde terug te keren naar een rustig tempo.
Het laatste nummer heet "Tears Of The Past" en dit begint experimenteel en heftig, om na korte tijd over te gaan in een prachtige rustige rock song, die vervolgens na enkele minuten verandert in een heftige progressieve rock song, waarna de band opnieuw over schakelt naar het maken van rustige muziek met prima achtergrond zang.

"Celebrate The Depression" van Welcome Inside The Brain is een uitstekend debuut album, dat prima afwisselende nummers bevat en ik kan progressieve rock liefhebbers dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 13 november 2017

Review: Three Seasons - Things Change (Transubstans Records, 2017) (Hardrock)

De Zweedse band Three Seasons werd halverwege 2009 opgericht door Sartez Faraj - sologitaar en zang (Siena Root), Olle Risberg - basgitaar (Mouth Of Clay) en Christian Eriksson - drums.
Hun muzikale voorkeuren komen van bands, die eind jaren 60, begin jaren 70 actief waren met invloeden uit de psychedelica en bluesrock.
De band kreeg een contract bij het Zweedse Transubstans label en bracht in 2011 hun debuut CD "Life's Road" uit, dat in de nationale top 50 van hun thuisland terecht kwam en ook verscheen het album in een gelimiteerde editie via het Russische MALS label.
Vervolgens kwam er in december 2011 een single van de band uit, getiteld "Escape", die goed ontvangen werd door de critici en luisteraars en niet op album verscheen.
In 2012 verscheen hun CD "Understand The World" via Transubstans met daarop 8 vrij lange nummers, waarmee de band opnieuw veel lof oogstte en in dat zelfde jaar werden beide albums op vinyl uitgebracht door het Nederlandse Head Spin label van Clear Spot, waarna Three Seasons in het voorjaar van 2013 een tournee door Europa maakte om hun album te promoten en na het einde van de tournee begon de band met de opnamen voor hun volgende album, getiteld "Grow", dat in 2014 verscheen.
Op 30 november 2017 verschijnt hun album "Things Change" via Transubstans Records en daarop is Eriksson vervangen door Thomas Broman, die eerder bij onder andere Glenn Hughes, John Norum en Michael Schenker speelde.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Been Gone" en daarin hoor ik Three Seasons een geweldige swingende uptempo rock song spelen, waarbij stil zitten geen optie is.
Daarna krijg ik "Something You Can't Have" voorgeschoteld en hierin brengt de band een vrij rustig nummer ten gehore, dat diverse subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door de titel song "Things Change", een heerlijke rock song, die swingt als een trein en enkele prima tempowisselingen heeft.
Dan zet de band me "Trust Me" voor en krijg ik een fantastische mix van progressieve bluesrock en hardrock te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Set Me Free Again" volgt en ook in dit nummer laat de band me een schitterende swingende rock song horen, die lichte progressieve rock en  bluesrock invloeden heeft.
In "Break Down, Start Over" speelt Three Seasons opnieuw een verrukkelijke aanstekelijke mix van blues en hardrock en in "I Don't Need Nothing More" krijg ik eveneens een lekker in het gehoor klinkende rock song met diverse tempowisselingen voorgezet, waar deze elementen en tevens lichte Oosters klinkende psychedelische invloeden in verwerkt zijn (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Vervolgens hoor ik "Are You Surprised", een prachtige, vrij rustige, bluesrock song, die gaandeweg meer snelheid krijgt en "So Far Away", een uitstekende mix van blues- en hardrock, die swingt.

"Things Change" van Three Seasons is net als voorgaande albums een dijk van een plaat en ik kan iedere liefhebber van zowel bluesrock, alsmede 70's hardrock dit fantastische album dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: UFO - The Salentino Cuts (Cleopatra Records, 2017) (Rock)

UFO werd in augustus 1969 te Londen, Engeland onder de naam Hocus Pocus opgericht door Phil Mogg - zang, Mick Bolton - sologitaar, Pete Way - basgitaar en Andy Parker - drums.
In oktober veranderde de bandnaam in UFO, nadat ze in de UFO club te Londen ontdekt waren door Noel Moore, die hun een contract aan bood voor Beacon Records.
Hun eerste album, dat in 1970 verscheen, was simpelweg "UFO 1" getiteld  en werd gevolgd door "UFO 2: Flying" in 1971.
Met beide albums was de band succesvol in Japan en Duitsland, met name door de singles "C'mon Everybody" (Eddie Cochran's hit) (UFO 1, Japan), "Boogie For George" (UFO 1, Duitsland) en "Prince Kajuku" (Flying, Duitsland).
Nadat Bolton de band in 10972 had verlaten, was het een komen en gaan van allerlei muzikanten, waarbij Mogg als enige de constante factor was.
Zo speelden onder andere de sologitaristen: Larry Wallis, Bernie Marsden,  Paul Chapman, Myke Gray, Rik Sandford, Tony Glidewell, Erik Gamans, Laurence Archer, Leon Lawson, John Norum – guitar, George Bellas, Matt Guillory, Jeff Kollmann, Tommy McClendon (aka Atomik Tommy M) en Michael Schenker in de band en is Vinnie Moore de huidige sologitarist (vanaf 2003).
De band wisselde minder vaak van basgitaristen en speelden .. als opvolgers van Pete Way, terwijl de volgende drummers deel uit maakten van UFO: Robbie France, Jim Simpson, Fabio Del Rio, Clive Edwards, Simon Wright, Aynsley Dunbar en Jason Bonham en vanaf 2005 is Andy Parker de drummer, na eerder van 1969–1983 en 1993–1995 deel van de band te hebben uitgemaakt.
Ook waren er diverse keyboards spelers actief in de band, waaronder: Danny Peyronel, John Sloman, Neil Carter, Jem Davis en David Jacobson.
UFO bestaat tegenwoordig uit: Phil Mogg – zang, Andy Parker – drums (vanaf 2005), Paul Raymond – keyboards, slaggitaar, Vinnie Moore – sologitaar (vanaf 2003) en Rob De Luca – basgitaar (vanaf 2008).
De band was een inspiratiebron voor vele hardrock bands, zoals: Slayer, Testament, The Offspring, Metallica, Iron Maiden, Def Leppard, Megadeth, Tesla, Dokken, Monster Magnet, Voivod, Pearl Jam, Guns N' Roses, Rage Against the Machine, The Smashing Pumpkins, Bigelf, Babylon A.D. en Gun.
In de 48 jaar, dat UFO bestaat, zijn er 22 studio albums, 14 live albume en 16 compilatie albums verschenen, terwijl het nieuwe album "The Salentino Cuts", dat 29 september 2017 verscheen, 12 covers bevat en door het Cleopatra Records label is uitgebracht.

Het album start met "Heartful Of Soul" (Yardbirds, 1965) en hierin zet UFO me een prima versie in hardrock stijl voor, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en gevolgd door "Break On Through (The Other Side)" (The Doors, 1967), waarin de band een fantastische swingende uitvoering ten gehore brengt.
Daarna hoor ik "River Of Deceit" (Mad Season, 1995), een prachtige rustige country song, die gevolgd wordt door "The Pusher" (Steppenwolf, 1968) en ook in dit nummer schotelt de band me een uitstekende rock song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Paper In Fire" (John Mellecamp, 1987), een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song, die diverse subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Rock Candy" (Montrose, 1973), een heerlijke rock song met verscheidene tempowisselingen.
In "Mississippi Queen" (Mountain, 1970) krijg ik een geweldige uitvoering te horen, die het origineel sterk benadert en in "Ain't No Sunshine" (Bill Withers, 1971) speelt UFO een mooie rustige ballade.
Vervolgens schotelt de band me "Honey Bee" (Tom Petty, 1994) voor en hoor ik een schitterende hardrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een slepend ritme heeft, dat swingt, waarna "Too Rolling Stoned" (Robin Trower, 1974) volgt en ik een verrukkelijke swingende song te horen krijg, waar funk en blues invloeden in zitten.
Verder speelt de band "Just Got Paid" (ZZ Top, 1972), een fantastische bluesrock song, die swingt als een trein (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna het laatste nummer volgt, getiteld "It's My Life" (The Animals, 1965) en ook daarin laat de band me genieten van een uitstekende uitvoering van deze aanstekelijke song, die een hoog meezing gehalte heeft.

"The Salentino Cuts" van UFO is een lekker album, waarmee de band me heeft weten te verrassen door de keuze van de songs, die op voortreffelijke wijze weergegeven worden en ik kan dit album dan ook volledig aanraden, aan iedere liefhebber van rock muziek.





Review: Blitzen Trapper - Wild And Reckless (Lojinx Records / LidKerCow, 2017) (Pop)

Blitzen Trapper werd in 2000 te Portland, Oregon, Amerika, onder de naam Garmonbozia opgericht door Eric Earley - zang, solo- en slaggitaar, keyboards, mondharmonica en banjo, Erik Menteer – solo-, slag- en slidegitaar, percussie en moog synthesizer, Brian Adrian Koch – drums, zang en mondharmonica, Michael Van Pelt – basgitaar, vogelfluit, percussie en mondharmonica, Drew Laughery - keyboards en Marty Marquis - slaggitaar, zang, keyboards, mondharmonica, percussie en melodica.
In 2001 bracht de band in eigen beheer 4 albums uit ("1940", "Perms, Porn & the Gestalt", "Tremolopsi!" en "Omnibus And The Baker's Man"), die tijdens hun concerten werden verkocht.
In 2002 ging de band opnieuw de studio in en nam het album "Boom" op, die dat jaar gevolgd werden door "R / L" en "Duble Pepy Majik Plus" en ook deze albums werden alleen tijdens optredens verkocht.
Vervolgens veranderde de bandnaam in 2003 in Blitzen Trapper en bracht de band dat jaar hun debuut album "Blitzen Trapper" op hun eigen LidKerCow Ltd label uit, om in december hun eerste live show onder de nam Blitzen Trapper te geven bij het radio station KRSU, waarbij ze nummers speelden van hun debuut album, plus enkele van de opvolger daarvan.
Het volgende album van de band, "Field Rexx", verscheen in 2004 en werd eveneens via het LidKerCow Ltd label uitgebracht, waarna Eric een album getiteld "Trapper" op nam, maar dit werd niet uitgebracht en ook het opgenomen album "Waking Bullets At Breakneck Speed" werd niet uitgebracht.
De albums erna verschenen echter wel en de eerste daarvan was "Wild Mountain Nation" uit 2007, die via LidKerCow werd uitgebracht en gevolgd werd door de albums "Furr" (Sub Pop, 2008), "Destroyer Of The World" (Sub Pop, 2010).
Na een uitgebreide tournee door de USA plus optredens op het Crossing Border Festival in Amsterdam en het Newport Folk Festival in 2010 verliet Drew Laughery de band en vervolgens verschenen "American Goldwing" (Sub Pop, 2011), "VII" (Vagrant, 2013), "All Across This Land" (Vagrant, 2015) en "Wild and Reckless" (Lojinx Records / LidKerCow, 2017).
Tevens werden er enkele live albums uitgebracht, waarvan de gratis download "Live In Portland" (LidKerCow, 2014) de eerste was, waarna "Live Harvest" als exclusieve Record Store Day 180 gram vinyl LP met download kaart volgde op 18 april 2015, terwijl het derde live album "Live At Third Man Records" op 1 september 2016 op vinyl verscheen. 
Halverwege augustus 2016 begon de band met de opnamen voor hun volgende album "Wild and Reckless", dat 3 november 2017 via Lojinx Records (Europa) en LidKerCow (USA) op zowel LP, CD en als digitale download werd uitgebracht.

Het album", dat 12 nummers bevat, start met "Rebel", waarin ik een heerlijke dansbare mix van country en pop hoor, die diverse subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door de titelsong "Wild And Reckless", een schitterende afwisselende rock song in de stijl van Tom Petty & The Heartbreakers (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna hoor ik "Forever Pt.1", een kort stukje piano spel met hemels klinkende zang, dat gevolgd wordt door "Joanna", een prachtige rustige pop song, waarin de muziek iets weg heeft van die van Bob Dylan.
In "No Man's Land" start de muziek met gesproken tekst en krijg ik een schitterende schitterende poprock voorgeschoteld, die swingt en in "Stolen Hearts" is de country muziek een kruising van een Neil Young en Tom Petty song en wordt in een niet al te hoog tempo gespeeld.
Dan zet Blitzen Trapper me "Dance With Me" voor, een geweldige swingende rock song, waarbij stil zitten geen optie is en ook hierin zitten sterke invloeden van de muziek van Tom Petty, waarna "Love Live On" ten gehore gebracht wordt, een verrukkelijke pop rock song, die een hoog meezing gehalte heeft en diverse tempowisselingen bevat, terwijl de muziek in een opgewekt ritme gespeeld wordt.
Het volgende nummer heet "When I'm Dying" en daarin krijg ik een licht progressieve pop song voorgeschoteld, waarbij het tempo afwisselend is en gemiddeld te noemen is, terwijl de muziek swingt en dit nummer wordt gevolgd door "Baby Won't You Turn Me On", een mooie, vrij rustige, pop song met country invloeden.
Vervolgens speelt de band "Forever Pt.2", dat met gepraat begint, om na ongeveer een halve minuut met de muziek te starten, die jaren 80 invloeden heeft, in een kalm tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen bevat, waarna het laatste nummer "Wind Don't Always Blow" volgt, een fantastische pop rock song, die een aanstekelijk ritme heeft en invloeden van Tom Petty en Bob Dylan kent.

Blitzen Trapper heeft me "Wild And Reckless" van begin tot einde in de ban van hun heerlijke muziek weten te houden en ik kan iedere liefhebber van country en de betere pop deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: Maat Lander - Season Of Space Book #1 (Clostridium Records, 2017) (Progressieve Rock / Spacerock / Krautrock)

Maat Lander is een Russische band, die ontstaan is tijdens een live jam tussen enkele leden van Vespereo en The Re-Stoned en bestaat uit: Arkadiy Fedotov (Vespero) - basgitaar, synthesizer en effecten, Ilya Lipkin (The Re-Stoned) - sologitaar, akoestische gitaar en effecten en Ivan Fedotov (Vespero) - drums en percussie.
De 10 nummers voor het debuut album "The Birth Of Maat's Galaxy", uit 2015, werden in de VMS Studio van Vespero te Astrakhan en in de Rushus Studio van The Re-Stoned te Moskou opgenomen en door het R.A.I.G. label uitgebracht.
Hun tweede album, "Dissolved In The Universe" is een live weergave van 5 van de nummers van het debuut album plus een nieuw nummer en is via het Clostridium Records op vinyl uitgebracht.
De band heeft samen met Öresund Space Collective uit Denemarken / Zweden een split album opgenomen, die in maart 2017 via het Clostridium Records label in een beperkte oplage van 222 stuks op zwart en 111 stuks op 180 gram gekleurd vinyl verschijnt.
De muziek van Maat Lander werd tussen september en december 2016 in de VMS Studio te Astrakhan en de Rushus Studio te Moskou opgenomen en gemixt en gemasterd door Ilya Lipkin.
Het nieuwe album van de band "Season Of Space Book #1" is de opvolger van "The Birth Of Maat's Galaxy" en is het tweede deel uit de serie "Season Of Space".
De plaat zal in november 2017 eveneens via Clostridium Records verschijnen en wordt in een beperkte oplage van 300 stuks op vinyl geperst, dat vergezeld gaat van een boekje en tevens verschijnt het album op CD.
Op het album spelen de gastmuzikanten Dr.Space - synthesizer (1 nummer) en Andrei Solovyov - trompet (1 nummer) mee en vermeldenswaardig is ook, dat de CD 3 bonus nummers bevat.

Het album start met "Planet Of Intelligent Gas-shaped Lifeforms" en daarin hoor ik de band een mooi rustig ruimtelijk stuk muziek spelen, dat een terug kerend ritme heeft, waardoor het nummer licht hypnotiserend klinkt.
Daarna laat de band me genieten van "Crimson Turtles", waarin de muziek een uptempo mix van kraut-, spacerock en progressieve rock is, waarin het tempo tegen het einde van het nummer opgevoerd wordt en tevens bevat het nummer een hypnotiserend ritme, waardoor ik in een lichte trance raak en dit nummer wordt gevolgd door het korte "Galaxy Passage #1", waarin ik een rustig stukje gitaarspel te horen krijg, dat vergezeld gaat van ruimtelllijke synthesizer klanken.
Dan zet de band me "Fields Of Serenity" voor en krijg ik een heerlijk rustig stukje hypnotiserende spacerock te horen, dat na enkele minuten verandert en de band over schakelt naar het maken van jazz, die met progressieve rock gemixt wordt en in een vrij hoog tempo gespeeld, waardoor er een lekker dansbaar nummer ontstaat, dat tegen het einde in een rustig tempo uitgespeeld wordt en gevolgd wordt door "The World Of The Ocean With No Dry Land", waarin Dr.Space mee doet en de band me een schitterend licht psychedelisch nummer voorschotelt, dat in een niet al te hoog tempo begonnen wordt, maar na enkele minuten meer snelheid krijgt, waardoor er een swingend geheel ontstaat, om weer in een rustig tempo afgesloten te worden.
In "Galaxy Passage #2" krijg ik opnieuw een prachtig rustig stukje gitaarspel voorgezet en in "Dance Of Photonic Roaches" laat Maat Lander me genieten van een swingend progressief rock nummer te horen, dat een terugkerend thema bevat, waardoor de muziek hypnotiserend wordt.
Vervolgens hoor ik het laatste nummer van de LP, getiteld "The Constellation Of The Mirror Fish" en hierin speelt de band weer zo'n geweldig vrij rustig nummer, dat aan symfonische rock grenst en dit wordt op de CD gevolgd door de eerste van de 3 bonus nummers "Maat's First Mistake", waarin Andrei Solovyov mee doet.
Hierin brengt de band een uitstekende mix van Spaanse muziek, jazz en experimentele geluiden in een zeer rustig tempo ten gehore, waarna ik een 20 seconden durend stukje gitaarspel hoor, dat met een synthesizer toon vergezeld gaat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie).
Het laatste nummer van de CD heet "The Birth Of Maat's Galaxy, Live", waarin ik een verrukkelijk mix van progressieve rock en krautrock voorgezet krijg, dat in een rustig tempo begint, maar gaandeweg meer snelheid plus een licht hypnotiserend ritme krijgt, waardoor stil zitten niet meer mogelijk is.

"Season Of Space Book #1" van Maat Lander is een fantastisch album, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van progressieve rock, krautrock en/of spacerock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Dictaphone - APR 70 (Denovali Records, 2017) (Avant Garde)

Eind jaren 90 richtte Oliver Doerell (elektronica, bas- en sologitaar) uit Berlijn, Duitsland, Dictaphon op en in 2000 ging hij samen spelen met Roger Döring (saxofoon en klarinet).
Na enkele jaren met diverse gastmuzikanten gespeeld te hebben, waaronder Stephan Wöhrmann (SWOD), Malka Spigel (Minimal Compact) en enkele albums te hebben uitgebracht via het City Centres Offices labelhet album ": "M=Addiction" (2002), "Nacht" (EP, 2004) en "Vertigo II" (2006) kwam Alex Stolze (viool) in 2009 bij de band, waarna "Poems From A Rooftop" in 2012 in een zeer beperkte oplage door het Sonic Pieces label werd uitgebracht.
De band trad in de loop der jaren in meer dan 20 landen op en speelde op festivals zoals: Mutek, Transmediale, Unsound, Benicassim en meer.
Het nieuwe album van Dictaphone heet "APR 70" en wordt op 24 november 2017 door het Denovali Records label uitgebracht en tevens zal dit label de vorige uitgaven van de band opnieuw uitbrengen.

Het album, waaraan de band 3 jaar werkte, bevat 9 nummers en daarvan is "Opening Night" het eerste.
Daarin brengt Dictaphone een fantastisch Oosters klinkend dansbaar nummer met krautrock invloeden ten gehore, waarbij stil zitten onmogelijk is en dit wordt gevolgd door "Lofi Opium", een rustig, enigszins triest klinkend, avant garde nummer met lichte jazz invloeden.
Dan volgt "105.4", waarin de band me opnieuw een Oosters klinkend stuk muziek voorschotelt, dat gemixt met smooth jazz en een aanstekelijk ritme voor een heerlijk geheel zorgt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna "Stanko" te horen is en hierin krijg ik een schitterend licht hypnotiserend psychedelisch avant garde nummer voorgezet, dat in een zeer rustig tempo gespeeld wordt en tevens zo nu en dan experimenteel wordt.
Daarna hoor ik Dictaphone "Mono16" spelen en laat de band me genieten van een hypnotiserend krautrock nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "Seance", waarin de band me trieste viool klanken en een experimenteel avant garde nummer voorschotelt, dat een repeterend ritme bevat.
In "Mado" krijg ik een verrukkelijk licht hypnotiserend ritme te horen, dat in combinatie met Oosters klinkende viool klanken een schitterend stuk muziek op levert, die vergezeld gaat van een Franstalige tekst en in "Sanatorium Pod Klepsydra" zet de band me opnieuw een hypnotiserend nummer voor, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "La Chute" start de uitstekende avant garde muziek met gesproken tekst en laat de band me een rustig nummer horen, dat jazz invloeden heeft.

"APR 70" van Dictaphone is een fantastisch album, waar ik van begin tot einde van heb genoten en ik kan deze meesterlijke schijf dan ook ten volle aanraden, aan iedere liefhebber van avant garde en hypnotiserende ritmes.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






zondag 5 november 2017

Review: Moon Zero - Relationships Between Inner & Outer Space (Denovali Records, 2017) (Elektronisch / Avant Garde)

Moon Zero is het project van componist producer Tim Garratt uit Londen, Engeland.
Hij bracht in 2013 zijn debuut EP, "Tombs", op CD, vinyl en cassette uit via het FutureSequence label, waarna deze in 2014 opnieuw werd uitgebracht door het Denovali Records label en samen met de EP "Loss", op zowel zwart als doorzichtig 180 gram vinyl werd geperst, maar ook als 2CD verscheen.
Garratt heeft zich muzikaal laten beïnvloeden door William Basinski, The Swans, Messiaen, Stars Of The Lid, Cluster, Brian Eno, David Bowie's LP "Low" en Carl Sagan.
Net als voor zijn EP's, heeft hij de muziek voor zijn gelijknamige LP, waarvan de opnamen in juni 2015 plaats vonden, opgenomen in de St. George In The East Church te Shadwell, Londen.
Na het uitbrengen van zijn debuut album "Moon Zero" ging hij op tournee en tijdens die tournee verloor hij zijn studio en flat en werd zijn relatie verbroken, waarna hij terug verhuisde naar zijn ouders in de Midlands.
Het is eigenlijk onnodig om te zeggen, dat deze gebeurtenissen het proces van het maken van zijn nieuwe album beïnvloedde, waardoor het een emotioneel klinkend product is geworden met de titel "Relationships Between Inner & Outer Space".

Het album, dat in 24 november 2017 via Denovali Records verschijnt en 4 nummers bevat, start met "Keflavik" en daarin hoor ik Moon Zero een zwaar duister klinkend avant garde nummer in een niet al te hoog tempo spelen, dat halverwege een kleine wending neemt en over gaat in een vrij experimenteel chaotisch elektronisch stuk. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna zet hij me "Sunk Coast" voor en krijg ik een prachtig zwaar nummer te horen met zware soundscapes, chaos en religieus klinkende invloeden, waarbij hij een licht hypnotiserend ritme hanteert.
Dan hoor ik "Erwood Araf", een heerlijk licht hypnotiserend nummer met krautrock invloeden en daarmee brengt hij me in een lichte trance, om me net over de helft van het nummer terug op aarde te brengen en verder gaan met het maken van een heftig klinkend stuk hypnotiserende muziek, totdat er een climax is ontstaan, waarna hij het nummer rustig afsluit.
Het laatste nummer heet "Arcane XII" en hierin schotelt hij me opnieuw een zwaar duister elektronisch nummer, waarbij het steeds terug kerende ritme licht hypnotiserend werkt.

"Relationships Between Inner & Outer Space" van Moon Zero is een uitstekend album, dat niet voor iedereen toegankelijk zal zijn, maar zij, die van zware muziek, hypnotiserende ritmes en elektronische muziek houden, zullen dit product zeker op waarde weten te schatten.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: Andreas Spechtl - Thinking About Tomorrow, And How To Build It (Bureau B Records, 2017) (Elektronisch / Dance / Avant Garde)

Andreas Spechtl, die in Oostenrijk geboren werd en tegenwoordig in Berlijn, Duitsland woont, is de zanger/tekstschrijver van de rock band Ja, Panik, waarmee hij diverse albums uitbracht.
Op 10 november 2017 verschijnt zijn eerste solo album "Thinking About Tomorrow, And How To Build It" via het Bureau B label, zowel op CD als op LP.

Het album, waaraan Andreas 2 jaar werkte en dat 10 nummers bevat, start met "2016", waarin ik hem een prachtig melodisch klinkend elektronisch nummer in een niet al te hoog tempo hoor spelen, dat gevolgd wordt door "Future Memories", een heerlijk dansbaar elektro nummer, dat een aanstekelijk ritme heeft.
Daarna schotelt hij me "Tmrrw" voor en hoor ik een schitterend licht psychedelisch stukje avant garde, dat iets over de helft een dansbaar karakter krijgt, waarna "Interlude 1: Of Sound Mind" volgt en daarin zet Andreas me een experimenteel jazz nummer voor.
Dan hoor ik hem een lekker in het gehoor klinkende mix van elektronische muziek, dance en krautrock spelen, getiteld "Things", die gevolgd wordt door "Afrika Blvd", een schitterende swingende song met een licht hypnotiserend dansbaar ritme en jazz invloeden, die tegen het einde experimenteel wordt.
In "Interlude II: Loops Of Wisdom" laat Andreas me genieten van een kort swingend stukje dance, dat een licht hypnotiserend ritme heeft, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in "The Age Of Ghost" brengt hij een vrij experimenteel nummer ten gehore, waar dance, jazz en invloeden van de muziek van Sting in zitten.
Verder hoor ik "The Institute", een uitstekend dansbaar experimenteel nummer, dat halverwege verandert en over gaat in avant garde, om gevolgd te worden door het laatste nummer, getiteld "Hidden Homes" en hierin hoor ik hem een fantastische rustige avant garde song spelen.

"Thinking About Tomorrow, And How To Build It" van Andreas Spechtl bevat 10 heerlijke nummers, waarmee hij me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan een ieder, die van elektro, dance en avant garde houdt. (luister naar een gedeelte van de nummers via de soundcloud link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: Kotebel - Cosmology (Musea Records, 2017) (Symfonische Rock)

Kotebel is een uit Madrid, Spanje, afkomstige symfonische progrock band, die in 1999 werd opgericht door de uit Venezuela afkomstige componist, pianist Carlos G. Plaza Vegas, die behalve progrock en symfonische rock ook klassieke elementen in zijn muziek verwerkt en een groot fan is van Tony Banks.
Verder heeft hij zich laten beïnvloeden door de hedendaagse muziek van onder andere Camel, The Enid, Genesis, Steve Hacket, Anglagard, Keith Emerson, Yes, PFM, Robert Fripp, Gentle Giant en Jean-Luc Ponty en door klassieke muzikanten zoals Rachmaninoff, Ravel, Chopin, Prokofiev, Stravinsky en Debussy.
Nadat hij de CD "Structures" in 1999 solo had opgenomen, vormde Carlos zijn band Kotebel, die bestaat uit: Carlos G. Plaza Vegas- keyboards, Adriana Plaza Engelke - keyboards, César Garcia Forero - sologitaar, Jaime Pascuel Summers - basgitaar en Carlos Franco Vivas - drums en percussie en verwierf in 2000 een contract bij het Franse Musea Records.
Kotebel stond op prestigieuze festivals in Mexico (Bajaprog, 2004), Portugal (Gouveia Art Rock, 2007 en 2010) en (Go Prog, 2009), Frankrijk (Progsud, 2007) en (Crescendo, 2010), Spanje (Madrid Art Festival, 2008 en 2009).
De band bracht na "Structures" 5 albums uit en geniet met name in het thuisland en Latijns-Amerika veel bekendheid.
In 2001 werd hun tweede CD "Mysticae Visiones uitgebracht, gevolgd door "Fragments Of Light" (2003), "Omphalos" (2006), "Ourouboros" (2009) en "Concerto For Piano And Electric Ensemble" (2012).
Op deze laatst verschenen CD, die een bonus DVD bevat, staan 8 nummers, waarvan het eerste uit 4 delen bestaat en het "Concerto For Piano And Electric Ensemble" vormen.
Vervolgens verscheen in 2016 het 2CD album "Live At Prog-Résiste 2013" via Musea Records en op 6 juli 2017 werd hun album "Cosmology" door dat zelfde label uitgebracht, waarop gastmuzikant Omar Acosta op dwarsfluit mee speelt.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Post Ignem", waarin ik de band een schitterend stuk symfonische rock hoor spelen, dat in een zwaar rustig tempo begonnen wordt en al snel verandert in een vrij complex progressief nummer, dat diverse tempowisselingen bevat, bombastisch klinkt en swingt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna de uit 4 delen bestaande "Cosmology Suite" te horen is en daarvan is "Geocentric Universe" het eerste.
Daarin krijg ik een fantastisch progressief rock nummer voorgezet, dat een heerlijk dansbaar ritme heeft, waar Zuid-Amerikaanse en jazz invloeden in zitten en dat tevens enkele prima tempowisselingen bevat, waarna "Mechanical Universe" volgt en ik een geweldig complex symfonisch rock nummer voorgezet krijg, dat tempowisselingen bevat, zo nu en dan bombastisch klinkt en swingt.
Dan brengt Kotebel "Entangled Universe" ten gehore en hierin start de muziek in een rustig tempo, om na enkele minuten te veranderen in een swingend uptempo nummer met lichte jazz invloeden, waar opnieuw enkele tempowisselingen in gebouwd zijn, waardoor de symfonische muziek diverse subtiele wendingen neemt en vervolgens krijg ik het laatste deel van de suite te horen, getiteld "Oneness", dat met prachtige rustige klanken begint, om daarna iets meer vaart te krijgen en in een aanstekelijk ritme over te gaan, dat ook nu weer erg complex in elkaar zit en gevolgd wordt door "Mishima's Dream", een geweldig zwaar symfonisch nummer, dat in een niet al te hoog tempo gestart wordt, om verder in het nummer iets meer vaart te krijgen.
In "A Bao A Qu" laat de band me genieten van een uitstekend swingend nummer, dat langzaam opgebouwd wordt en diverse tempowisselingen heeft en in "Dante's Paradise Canto XXVIII" krijg ik weer zo'n verrukkelijk spannend complex nummer te horen en in "Paradise Lost/Paraiso Perdido" krijg ik een fantastisch rustig piano nummer voorgeschotelt, dat samen met het keyboards voor een indringend stuk muziek zorgt.

"Cosmology" van Kotebel heeft me van begin tot einde aan mijn stoel gekluisterd gehouden en ik kan dit technisch hoogstaande meesterwerk van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van symfonische rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Sospetto - Il Sonno Eterno (Cineploit, 2017) (Filmmuziek)

In tegenstelling wat de naam doet vermoeden, is Sospetto een Duits duo, bestaande uit Christian Rzechak en Hobo Jeans, dat zich bezig houdt met het maken van Italiaanse film muziek en dit duo is geïnspireerd door onder andere Goblin, Fabio Frizzi, Bruno Nicolai en andere muziek film makers.
Hun debuut album "Segni Misteriosi Con Il Sangue Dipinto Sul Muro", dat in 2012 zowel op CD als op LP verscheen, werd in 2013 gevolgd door de LP "Non Bussare Alla Porta Del Diavolo", waarop de gastmuzikanten Christine Marks - zang, Sayaka Schmuck - klarinet, Stefania Vittiglio - klokkenspel, Axel Hess- Viool, Sini - conga's en Anne Benzing - slagwerk meespelen, waarbij vermeldenswaardig is dat de CD versie van het album ook een DVD bevat.
In 2015 werd de 2LP "Quattro Specchi Opachi" uitgebracht, die tevens in een beperkte oplage op gekleurd vinyl vergezeld ging van een 7" EP en ook als CD verscheen.
Het nieuwe album van Sospetto heet "Il Sonno Eterno" en is 31 oktober 2017 door het Cineploit label op CD en op LP uitgebracht, waarbij er van de LP versie 200 stuks op roze/zwart vinyl zijn geperst en 300 stuks op zwart vinyl, terwijl alle exemplaren vergezeld gaan van een CD als bonus.
Sospetto bestaat op dit album uit: Christian Rzechak - keyboards, citer, percussie, marimba, klokkenspel en vibrafoon, Christine Marks - zang, Alan Gorehill - bas- en sologitaar, Axel Hess - viool, Sini - percussie en Lorne Gicco - drums.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "Il Sonno Sano", waarin ik de band in een rustig triest klinkend tempo hoor beginnen, waarna de muziek verandert en ik een prachtig melodisch stuk easy listening voorgeschoteld krijg, dat gevolgd wordt door "Il Sonno Leggero", een heerlijk aanstekelijk nummer, waarbij de tekst bestaat uit niets anders dan Na-Na-Na.
Daarna volgt "Disturbo Del Sonno", een luchtig startend soundtrackachtig nummer, dat halverwege over gaat in een dreigend stuk muziek, waarna het korte "Il Sonno Sano - Ripetendo 1" te horen is en dit heeft dezelfde uitstaling als "Il Sonno Leggero", alleen is de tekst hierin aangepast in La-La-La,
Het volgende nummer heet "Il Sonno Silenzioso" en daarin speelt de band een schitterend rustig nummer, waarin ik hemels klinkende zang voorgezet krijg, die deze keer bestaat uit de woorden Da-Da-Da (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "Il Sonno Profondo", dat weer zo'n mooi easy listening nummer is, waarbij de tekst geneuried wordt en bestaat uit M-M-M en Da-Da-Da.
In "Il Sono Sano - Ripetendo 2" laat Sospetto me ongeveer 1 minuut een heerlijk stuk vioolspel horen, dat door het keyboards begeleid wordt en in "Mancanza Di Sonno" krijg ik een swingend stuk muziek te horen.
Dan hoor ik "Sonnabula", dat rustig met een lichtelijk trieste ondertoon begint, onm dan over te gaan in een lekker in het gehoor klinkend easy listening nummer, dat prima dansbaar is, waarna "Il Sonno Ripetendo 3" te horen is, een nog geen 30 seconden durend stukje vioolspel.
Vervolgens schotelt de band me het titelnummer "Il Sonno Eterno" voor en hierin laat Sospetto me genieten van een fantastisch experimenteel nummer, dat lichte jazzrock invloeden bevat en in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld.

"Il Sonno Eterno" van Sospetto is een uitstekende plaat, die vooral bij easy listening luisteraars in de smaak zal vallen en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: The Galileo 7 - Tear Your Minds Wide Open (Damaged Goods, 2017) (Beat)

Allan Crockford - zang en sologitaar richtte in 2009  de band The Galileo 7 op, die naar een episode van Star Trek is genoemd.
Hij was eerder actief in andere bands en enkele daarvan heten, The Solarflares, The Prisoners, JTQ en Thee Headcoats en hij maakt ook deel uit van de band Graham Day & The Forefathers.
Samen met Viv Bonsels - orgel en zang, Mole Brooks - basgitaar en zang en Russ Baxter - drums vormde hij de eerste formatie van The Galileo 7, die uit Medway, Londen, Engeland komt en tegenwoordig bestaat uit: Allan Crockford - zang en sologitaar, Viv Bonsels - orgel en zang, Paul Moss - basgitaar en zang en Mole Brooks - drums en zang.
The Galileo 7 bracht tot nu toe 3 albums uit.
In 2010 was dat "Are We Having Fun Yet?" via Misty Lane Records en in 2012 "Staring At The Sound" via State Records, waarna "False Memory Lane" uit 2014 op het eigen Fool's Paradise label verscheen en deze werd zowel op vinyl, als op CD en als download uitgebracht, waarbij opgemerkt kan worden, dat de bij vinyl versie een CD met 3 nummers, die niet meer op de LP pasten, is bijgevoegd, plus een download code.
De band heeft in 2015 een nieuwe single gemaakt, getiteld "One Lie At A Time" / "The God Of Gaps", die 16 maart via het State Records label in een gelimiteerde oplage van 500 stuks verscheen, waarvan de eerste 250 exemplaren vergezeld gingen van een CD met daarop de nummers van de single plus een exclusieve extra song, die nergens anders op staat.
Ook de nieuwe 7" vinyl single "Cruel Bird", die een dubbele A kant heeft, is 28 maart 2016 via het State Records label uitgebracht in een beperkte oplage van 500 stuks, waarvan de eerste 200 exemplaren op paars vinyl zijn geperst, die alleen via de band zelf of via State Records verkrijgbaar zijn en tevens is vermeldenswaardig, dat de single in mono is verschenen.
Tijdens de opnames voor de single, speelde de band ter opwarming diverse oudere nummers en wisten daarbij onmiddelijk, dat ze deze eveneens zouden gebruiken. Het resultaat daarvan is te horen op de CD "The Live-O-Graphic Sessions", die 24 januari 2016 in de Barker's Lithographic Printers, te Rochester, werd opgenomen en net als de single 28 maart 2016 via het Fools Paradise Records is verschenen.
Hun nieuwe album "Tear Your Minds Wide Open" wordt 10 november 2017 door het Damaged Goods label in een beperkte oplage van 300 stuks op vinyl uitgebracht en bevat tevens een gratis CD, waarop een extra exclusief nummer staat en tevens verschijnt het album als digitale download.

De LP, die 12 nummers bevat, start met "Cold Hearted Stowaway`, waarin ik de band een schitterende swingende beat song hoor spelen, die een aanstekelijk ritme bevat en aanzet tot dansen, waarna de single "One Lie At A Time" volgt en dit is een schitterende aanstekelijke uptempo beat song, waarin de muziek sterke overeenkomsten heeft met het geluid van de zestiger jaren bands en de de zeer herkenbare zang me laat weten naar welke band ik luister
Daarna schotelt de band me "Mystery Train" voor en hoor ik een lekker in het gehoor klinkende uptempo beat song met een opgewekt ritme, waarin het drums spel bij tijd en wijle wel iets weg heeft van dat van Keith Moon (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Too Much Choice" een heerlijke snelle beat song, waarbij stil zitten geen optie is.
In "The Mask" laat de band me genieten van een licht psychedelische song, die een aanstekelijk ritme bevat en enkele subtiele tempowisselingen heeft en in "Live For Yesterday" krijg ik een swingende afwisselende rock song voorgezet.
Dan volgt "You Tear My Mind Wide Open" en hoor ik The Galileo 7 een fantastische beat song, die swingt als een trein, een hoog meezing gehalte heeft en drums invloeden van Keith Moon, waarna de b-kant van de single "One Lie At A Time" volgt, die "The God Of Gaps" heet en ik een opnieuw zo'n verrukkelijke uptempo song voorgezet krijg.
Vervolgens hoor ik "The Habit Machine", waarin de band verder gaat met het maken van hun swingende beat, waarbij stil zitten niet aan de orde is en met "Everything Keeps Coming Round Again" laat de band nogmaals horen, hoe een rock song moet klinken, door me een schitterend uptempo nummer voor te zetten.
Verder staan "Your Face Tomorrow", een heerlijke pop song met diverse tempowisselingen, die tegen het eind over gaat in een progressief stukje rock en "Nobody Knows Anything", een opgewekte swingende pop song, waarmee de band me weer in beweging weet te krijgen.
Het extra nummer van de CD heet "The Girl In The Glass Case (Beta Version)" en daarin speelt de band een geweldige ruig psychedelisch rock nummer, dat vergezeld gaat van een gesproken tekst en bijna 11 minuten duurt.

"Tear Your Minds Wide Open" van The Galileo 7 staat vol swingende uptempo beat songs, die in de jaren 60 gemaakt hadden kunnen zijn en ik kan elke liefhebber van dit genre deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




zondag 29 oktober 2017

Review: Marijannah - Till Marijannah (Pink Tank Records, 2018) (Stonerrock)

Marijannah is een band uit Singapore, die bestaat uit: Nicholas Wong - zang en sologitaar, Rasyid Juraimi - sologitaar, Muhd Azri - basgitaar en zang en Skinny - drums.
De band ontstond toen enkele leden van Wormrot, The Caulfield Cult, Abolition A.D. en Bruised Willies gingen samenwerken.
Hun debuut LP "Till Marijannah", waarop 4 nummer staan, wordt begin februari 2018 door Pink Tank Records op zowel oranje als lila vinyl uitgebracht en is op 10 oktober 2017 vooraf gegaan door de digitale single "Snakecharmer", die via Bandcamp verkrijgbaar is.

Het eerste nummer van de LP heet "1974" en daarin hoor ik de band een geweldig stuk zware stonerrock in een niet al te hoog tempo spelen, dat tevens een licht hypnotiserend ritme heeft.
Daarna volgt het op single verschenen "Snakecharmer" en hierin krijg ik zo'n zelfde soort nummer voorgezet, dat wil zeggen: stevig, zwaar, hard en in een gemiddeld tempo gespeeld met een licht hypnotiserende ritme.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan volgt "Bride Of Mine" en laat Marijannah me genieten van een melodische rock song, die stoner invloeden heeft en een aanstekelijk dansbaar ritme bevat.
In "All Hallow's Eve" schotelt de band me opnieuw een uitstekende stevige rock song voor, die licht melodisch klinkt, maar tevens invloeden uit zware stonerrock en doom metal heeft.

"Till Marijannah" van Marijannah is een heerlijk debuut album van deze band en ik kan liefhebbers van doom metal en stonerrock dit album dan ook ten volle aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Nik Turner - Life In Space (Purple Pyramid Records, 2017) (Spacerock / Progressieve Rock)

Spacerock legende Nik Turner (zang, saxofoon en dwarsfluit) uit Oxford, Engeland richtte in 1969 samen met Dave Brock (zang, sologitaar, keyboards en synthesisers) te Londen de band Hawkwind op, die een toen nieuwe muzieksoort lanceerden, namelijk de spacerock.
De eerste formatie bestond verder uit: John Harrison – basgitaar, Mick Slattery – sologitaar, Dik Mik – keyboards en synthesisers en Terry Ollis – drums.
Turner verliet de band in 1976, om er in 1982 terug in te keren, waarna hij vervolgens in 1984 door meningsverschillen met Brock opnieuw uit de band ging.
Van Hawkwind verschenen er 23 albums waarop Nik te horen is en daarvan zijn er 15 live opgenomen, terwijl hij op 1 album op slechts 1 nummer te horen is.
Tussen 1976 en 1982 richtte hij de Sphinx band op, die het album "Xitintoday" (Charisma Records, 1978) uitbracht en daarin speelden verder: Alan Powell (Hawkwind), Mike Howlett (Gong), Tim Blake (Gong) en Harry Williamson.
Een ander project van Nik was de jazz en rhythm & blues band Nik Turner's Fantastic All Stars, die hij in 1987 startte en daarmee bracht hij het album "Kubanno Kickasso!" uit.
Ook speelde hij live samen met Twink (Pink Fairies, Tomorrow, Pretty Things) onder de naam Pinkwind en deze bracht 2 CD's van de band uit via zijn eigen label, exchter zonder toestemming van Turner.
Verder werkte hij met onder andere: Jello Biafra (Dead Kennedys), Simon House (Hawkwind), P-Orridge (Genesis), Del Dettmar (Hawkwind) en Powell (Hawkwind) samen in een Hawkwind gerelateerde band, waarmee hij het album "Prophets of Time" in 1994 uitbracht, gevolgd door de live CD's "Space Ritual 1994 Live" en "Past or Future?" in 1996.
Vervolgens bracht hij muziek uit met en speelde hij in de bands: Anubian Lights, Spiral Realms, Space Invaders & Nik Turner, Space Fusion Odyssey en onder de naam Nik Turner, maar ook als gast muzikant verscheen hij op albums van onder andere: Robert Calvert, Michael Moorcock & Deep Fix, Mother Gong, Sham 69, Psychic TV, The Stranglers, Sting and the Radioactors, Five Fifteen, Space Mirrors en Spaceseed om er maar enkele te noemen.
Onder de naam Nik Turner is zijn nieuwe album "Live In Space" op 29 septembver 2017 via het Purple Pyramid Records label verschenen en daarop bestaat zijn band verder uit: Nicky Garratt - sologitaar, Bryce Shelton - basgitaar, Jurgen Engler - synthsizer, solo- en basgitaar, Hephera Moon - keyboards, Chris Lietz - keyboards, Simon House - viool en Jason Willer - drums, terwijl Paul Rudolph sologitaar speelt in 1 nummer.
Vermeldenswaardig is ook, dat het album op zowel blauw als wit vinyl is verschenen en tevens als CD en digitale download verkrijgbaar is.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "End Of The World" en daarin hoor ik de band een prachtig rustig nummer spelen, dat spacerock invloeden heeft en tevens een vrij heftig experimenteel begin kent.
Daarna zet de band me "Why Are You?" voor, een schitterend uptempo progressieve psychedelische spacerock song, die een hypnotiserend ritme heeft en gevolgd wordt door "Back To Earth", een erg mooie rustige song met folk en spacerock invloeden.
Dan krijg ik "Secrets Of The Galaxy" voorgeschoteld en hierin laat Nik Turner me genieten van een heerlijke spacerock song, waarbij stil zitten geen optie is, waarna "Universal Mino" volgt en ik een schitterende progressieve rock song voorgezet krijg, die in een iet al te hoog tempo gespeeld wordt en tevens lichte folk en spacerock invloeden heeft.
In "Approaching The Unknown" laat de band me genieten van een geweldig instrumentaal progressief rock nummer, dat rustig begint en langzaam iets meer snelheid krijgt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), om gevolgd te worden door "As You Were", eveneens een fantastisch rustig startend instrumentaal rock nummer, waarin het tempo opgevoerd en naar een climax gespeeld wordt.
Vervolgens krijg ik als laatste nummer een uitvoering van "Master Of The Universe" te horen en daarin brengt de band een uitstekende spacerock song ten gehore, die enkele prima tempowisselingen bevat en heerlijk saxofoonspel.

"Life In Space" van Nik Turner is een verrukkelijk album, waar ik van begin tot eind van genoten heb en hierin bewijst Nik eens te meer, nog lang niet afgeschreven te zijn en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van zowel spacerock als progressieve rock.





Review: Comacozer - Kalos Eidos Skopeo (Headspin Records, 2017) (Psychedelische Rock / Stonerrock)

Comacozer is een Australische band uit Sydney, die bestaat uit: Rick Burke - sologitaar, Rich Elliot - basgitaar en Andrew Panagopoulos - drums en effecten en op 13 november 2014 hun debuut demo EP "Sessions" digitaal in eigen beheer uitbracht.
Op 19 maart 2015 verscheen hun volgende digitale EP, getiteld "Deloun", die op 9 juli 2015 gevolgd werd door het album "Deloun Sessions", die door het Headspin label op LP uitgebracht werd op zwart, transparant groen en zilverkleurig 180 gram vinyl en tevens verschenen die datum de 2 EP's in een beperkte oplage van 150 stuks op gemixt zwart en transparant groen 180 gram vinyl via dit label.
Hun album "Astra Planeta" is 13 augustus 2016 eveneens via Headspin verschenen en is op gemixt transparant zwart/wit en transparant paars/doorzichtig 180 gram vinyl geperst, terwijl het album ook in een gelimiteerde oplage van 50 stuks op CD is uitgebracht.
Op 20 augustus 2017 verscheen de opvolger van dit album, getiteld "Kalos Eidos Skopeo", waarop Frank Attard - synthesizer als vierde man te horen is en ook dit album is via Headspin op LP uitgebracht in een beperkte oplage op zwart en blauw vinyl en tevens in een beperkte oplage als CD en als digitale download.

Het album bevat 4 vrij lange nummers, waarvan "Axis Mundi" het eerste is en daarin brengt de band een schitterend stuk stonerrock ten gehore, dat in een niet al te hoog, licht hypnotiserend, tempo gespeeld wordt.
Daarna zet de band me "Nystagmus" voor en krijg ik een fantastisch licht psychedelisch rock nummer te horen, waarin het tempo gemiddeld te noemen is en de muziek invloeden van stoner en spacerock bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Hylonomus" en ook in dit nummer laat Comacozer me genieten van een verrukkelijke mix van spacerock en psychedelische rock, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt, om tegen het einde over te gaan in een stevig en snel tempo.
Het laatste nummer van het album heet "Enuma Elish" en hierin schotelt de band me opnieuw een heerlijk rustig licht psychedelisch stonerrock nummer voor, dat tevens spacerock invloeden heeft, waarna de muziek iets over de helft van het nummer een stuk heftiger wordt en over gaat in een geweldig stonerrock nummer, om vervolgens in een rustig, maar stevig, tempo te eindigen.

"Kalos Eidos Skopeo" van Comacozer is een uitstekende opvolger van "Astra Planeta", waar ik van begin tot einde van heb genoten en ik kan dit album dan ook ten zeerste aanraden, aan iedere liefhebber van zowel psychedelische rock, stoner- en spacerock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Ore - Belatedly (Box Records, 2017) (Avant Garde)

Ore uit Birmingham, Engeland, is het project van Sam Underwood (tuba en drums), die daar in 2011 samen met Stuart Estell (tuba en elektronica) mee startte en deze samnwerking zou tot 2014 duren, waarna Underwood solo verder ging.
Het duo bracht op 2 september 2012 hun debuut EP "Beyond Tree And Stone" uit, die in november 2012 gevolgd werd door de EP Granolithic", waarna in januari 2013 het album "Gullet" en in april van dat jaar de single "Sugar Man" verschenen.
Als solo artiest bracht hij in januari 2015 de single "Stubnitz" uit, die in februari 2017 gevolgd werd door de single "Components of Circulation" / "Dawn of Time" en in maart dat jaar door "Lost".
Zijn eerste solo album, waarop 10 nummers staan, verschijnt 24 november 2017 als 2LP en tevens als digitale download en daarop wordt hij bijgestaan door: Khyam Allami, Beck Baker, Sophie Cooper, Thomas Stone en Kazuyuki Kishino (KK NULL).

De plaat start met "Antimony", een zwaar en duister klinkend nummer, dat in een rustig tempo wordt gespeeld, waarbij de muziek me enigszins doet denken aan die van het Duits/Nederlandse collectief The Alvaret Ensemble.
Daarna hoor ik "Bauxite", waarin ik een triest klinkend zwaar nummer te horen krijg, dat in dezelfde stijl zit en gevolgd wordt door "Beck", een prachtig rustig nummer, dat van begin tot eind boeiend is en net als voorgaande nummers een trieste ondertoon heeft.
In "Kazüyuki" zet Ore me een geweldig spannend stuk muziek voor, waarin de muziek experimenteel, psychedelisch en opwindend is en het tempo vrij hoog ligt, waarna "Khyam" volgt en hierin maakt Ore gebruik van een didgeridoo en gitaar en krijg ik een uitermate spannend nummer te horen, dat vrij experimenteel klinkt en drones bevat.
Dan volgt "Scarn", een schitterend zwaar nummer, waarin hij terug keert op het maken van avant gardistische muziek, die gedomineerd wordt door tuba en drums en in een licht hypnotiserend ritme wordt gespeeld en dit wordt door "Silicate", een lekker in het gehoor klinkend nummer, waarin de zware klanken van de  tuba de hoofdrol spelen en de drums voor het swingende ritme zorgen.
Vervolgens speelt Ore "Sof", een licht hypnotiserend nummer, dat met een sirene begint en invloeden van The Alvaret Ensemble heeft, waarna "Thomas" volgt en ik een heerlijk experimenteel avant garde nummer voorgezet krijg, dat door het laatste nummer, "Vanadium", gevolgd wordt en ik een verrukkelijk aanstekelijk swingend nummer te horen krijg, waarin alleen de drums en tuba gebruikt worden.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

"Belatedly" van Ore staat volfantastische avant garde nummers, die ik iedere liefhebber van dit genre, alsmede liefhebbers van The Alvaret Ensemble sterk kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Uffe Lorenzen - Galmandsvaerk (Bad Afro Records, 2017) (Psychedelisch)

Uffe Lorenzen, alias Lorenzo Woodrose uit Kopenhagen, Denemarken, is de frontman van Baby Woodrose en Spids Nøgenhat en vanaf heden zal hij onder zijn eigen naam zijn muziek opnemen en uitvoeren, waarbij hij zijn teksten alleen nog maar in het Deens zal zingen.
De nummers voor zijn komende solo album "Galmandsvaerk", dat 10 november 2017 zowel als LP, CD en digitaal via het Bad Afro Records label verschijnt, nam hij op gedurende zijn verblijf op het eiland Gomera, dat bij de kust van Marokko ligt.
Het album, dat de opvolger is van zijn debuut album "Blows Your Mind!" uit 2001 (Bad Afro Records), verschijnt in een beperkte oplage van 1000 stuks op zwart vinyl en is 8 september 2017 vooraf gegaan door de single "Flippertøs”, die digitaal werd uitgebracht.
Uffe speelt hierop ander andere: sitar, tablas, bansuri, viool, sologitaar en draailier.

De plaat begint met "Dansker", een prachtige rustige pop song met folk invloeden, die gevolgd wordt door "Rimets Tyranni", een lekker in het gehoor klinkende licht psychedelische pop song in de stijl van Spids Nøgenhat, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "Ridset Plade", waarin Uffe me opnieuw een licht psychedelische pop song voorschotelt en deze zit in de stijl van Baby Woodrose, waarna de single "Flippertøs” te horen is en hierin brengt Uffe een mooie rustige aangename pop song ten gehore, waarin de muziek een mix is van pop en folk en me weer aan de muziek van Spids Nøgenhat doet denken. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan laat Uffe me genieten van "Pâ Kanten Af Verden", een fantastische psychedelische mix van Oosterse klanken en pop, waarbij hij gebruik maakt van de sitar en tablas en tegen het einde van het nummer een tempoversnelling maakt, waardoor de muziek swingt als een trein en stil blijven zitten onmogelijk wordt.
In "Sang Om Mervaerdi" speelt hij nogmaals een verrukkelijke mix van Oosterse en psychedelische muziek, die swingt en in "Ny By" schotelt hij me een mooie vrij rustige melodische song voor.
Vervolgens hoor ik "Min Skygge", een heerlijk rustige pop song, die door het vioolspel een enigszins trieste ondertoon krijgt, "Höj Som Et Höjhus", een uitstekende aanstekelijke psychedelische pop song, die verder gaat in "Blues For Havet" en daarin maakt hij weer een mix van Oosterse en psychedelische muziek.

"Galmandsvaerk" van Uffe Lorenzen bevat 10 schitterende songs, waar ik met pleziek naar geluisterd heb en ik kan deze plaat dan ook van harte aanbevelen aan elke liefhebber van de betere pop en psychedelische muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl