maandag 15 januari 2018

Review: The Cable Bugs - Have A Ball (Wolverine Records, 2017) (Rockabilly / Rock & Roll)

The Cable Bugs is een Duits-Belgische band uit Aken en Eupen, die halverwege 2002 werd opgericht door leden, die eerder in andere bands actief waren en bestaat uit: Mark Diceman - zang en slaggitaar, Richie Bravo - sologitaar en zang, Johnny Basser - contrabas en zang en Kalle Boston - drums en zang.
De bandleden lieten zich muzikaal beïnvloeden door de muziek van Reverend Horton Heat, The Paladins, Batmobile en The Stray Cats en deelden het podium met onder andere: Slim Jim Phantom (Stray Cats), Restless en The Stargazers.
The Cable Bugs bracht op 10 oktober 2012 hun debuut album "Oh My Bug" in eigen beheer uit en deze werd 1 december 2017 gevolgd door "Have A Ball", die op CD en LP via het Wolverine Records label verscheen.

Het album bevat 13 nummers en begint op kant-A met "Mercenary Blues", waarin ik een swingend rockabilly nummer te horen krijg, dat invloeden uit de muziek van Django Rheinhart bevat en in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door de titelsong "Have A Ball", een geweldige uptempo rock & roll song, die enkele subtiele tempowisselingen bevat en swingt.
Daarna zet de band me "You Need" voor en daarin speelt de band een afwisselende rock & roll song met lichte rhythm & blues invloeden, waarna "My Cat's Cat's Gone" volgt en ik opnieuw een schitterende rock & roll song te horen krijg, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Pay Day" blijf ik om stoel mee zitten swingen met de heerlijke rock & roll muziek en in "Wandrin' Around" verrast de band me door een prachtige rustige jaren 50 gerelateerde song te spelen, waar een aanstekelijk ritme in zit.
Dan volgen de songs van kant-B en de eerste daarvan heet "Too Much Of This", waarin The Cable Bugs me een lekker in het gehoor klinkende swingende rockabilly song voorschotelt, waar invloeden van The Stray Cats hoorbaar zijn en dit nummer wordt gevolgd door "Screams Of Fear", een fantastische rockabilly song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen heeft.
Vervolgens schotelt de band me "I Want My Boogie, Baby!" voor en hierin hoor ik een uitstekende uptempo mix van rock & roll, blues en boogie, die swingt als een trein, waarna "Spock Rock" volgt en ik een weer een heerlijke uptempo rock & roll song hoor, die halverwege even iets rustiger gespeeld wordt en gevolgd wordt door de enige cover van het album, getiteld "Black Diamond" (Roy Brown) en ook deze song swingt als een trein.
Verder hoor ik "One More Train", een verrukkelijke rockabilly song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en me in beweging houdt en "Rainsin' Hell" is weer zo'n prima uptempo rock & roll song.

"Have A Ball" van The Cable Bugs bevat 13 fantastische swingende jaren 50 gerelateerde rock songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van rock & roll en rockabilly deze schijf dan ook ten zeerste aanbevelen (luister naar gedeelten van nummers via de youtube link onder de recensie).

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: Waelder - Non Places (Denovali Records, 2018) (Elektro / Industrieel)

Waelder werd in 2012 opgericht door Moritz Nahold - cello, saxofoon, synthesizer en drums uit Wenen, Oostenrijk en Jan Preissler - solo- en basgitaar, mandoline, piano, doedelzak en zang uit Berlijn, Duitsland en bij hun live shows worden ze regelmatig bijgestaan door diverse visuele artiesten.
Op 1 januari 2013 bracht het duo hun eerste EP "Firn" uit als digitale download en op 10 april 2015 verscheen hun debuut album "Anachronie" als 2LP, CD en als digitale download via het Kreismusik label.
Het tweede album van de band, "Non Places", verschijnt 26 januari 2018 via het Denovali Records label op LP, CD en als digitale download en werd op diverse tijden en locaties te Berlijn en Wenen opgenomen.

Het album bevat 8 nummers en begint met "Iolanta", een geweldige mix van avant garde, elektro en industrieële muziek, die swingt en een licht hypnotiserend ritme heeft.
In "Omr" speelt Waelder opnieuw een dansbare mix van industriële muziek en elektro, die diverse tempowisselingen bevat en in "Ivory" krijg ik een vrij duister klinkend stuk industriële muziek voorgezet.
Dan hoor ik "Dybuk" en ook dit is een vrij zwaar klinkend nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en lichte avant garde invloeden bevat en wordt gevolgd door "Sdfs", een soundscape, die lichtelijk psychedelisch over komt, enigszins vals lijkt te klinken en in een rustig tempo gespeeld wordt.
Daarna zet Waelder me "& Found" voor, dat in een rustig tempo start, om na enkele minuten meer snelheid te krijgen en in een heerlijke mix van ambient en pop te veranderen, die abrupt eindigt, waarna "Every Child May Joy To Hear" volgt en ik een uitstekend stukje ambient voorgeschoteld krijg, waar een korte onderbreking in zit.
Het album wordt afgesloten met "Loss", waarin de band een dansbare mix van industriële muziek en soundscapes ten gehore brengt, die enkele tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie).

"Non Places" van Waelder is een prima album, dat ik iedere liefhebber van industriële muziek, elektro en avant garde kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Forever Pavot - La Pantoufle (Born Bad Records, 2017) (Filmmuziek / Psychedelisch)

Forever Pavot werd in 2011 te Parijs, Frankrijk opgericht door zanger/keyboardspeler Emil Sornin, die bij live optredens wordt hij bijgestaan door Livio - sologitaar, Benoit - basgitaar en Cedric - drums.
In 2012 bracht Emil zijn debuut 7" vinyl single "Christophe Colomb" in een zeer beperkte oplage van 50 stuks in eigen beheer uit en in 2013 verscheen deze single met 2 andere nummers op een 7" EP met die zelfde naam in een beperkte met de hand genummerde oplage van 300 stuks via het Frantic City Records label, die de EP in 2015 nogmaals in een beperkte oplage van 300 met de hand genummerde exemplaren uitbracht.
Daarna verschenen: "Miguel El Salam" / "La Rabla" (7" wit vinyl single in een beperkte oplage van 250 stuks op 28 januari 2014 via The Sound Of Salvation), "Le Passeur D'Armes" (7" single, 16 mei 2014 via Requiem Pour Un Twister en Croque Macadam), "Rhapsode" (CD album, CD promo album, vinyl LP en beperkte oplage vinyl LP + 7" single, 10 november 2014 via Born Bad Records) (waarop Benjamin Glibert - solo- en basgitaar en Catherine Hershey - zang als gastmuzikanten mee spelen), "Le Bon Coin Forever" ?(7" 33 toeren single met boekje, 19 februari 2016 via Born Bad Records en Le Confort Moderne) en op 16 april 2061 (Record Store Day) verscheen de split Dorian Pimpernel, Forever Pavot, Julien Gasc - Moonshine Volume 1 met gratis download coupon via Born Bad Records.
Zijn laatst verschenen album (10 november 2017) heet "La Pantoufle" en werd eveneens op LP en CD via het Born Bad Records label uitgebracht.

Het album, dat 13 nummers bevat, begint met "Le Beefteak", waarin ik een licht psychedelische song te horen krijg, die live opgenomen is, diverse tempowisselingen heeft en invloeden uit filmmuziek bevat en gevolgd wordt door "La Soupe À La Grolle", dat mysterieus begint om te veranderen in een fantastische licht psychedelische song, die sterke invloeden uit filmmuziek bevat en in een gemiddeld dansbaar tempo gespeeld wordt.
Daarna zet de band me "The Most Expensive Chocolate Eggs" voor en me laat genieten van een schitterende psychedelische filmmuziek song te horen, die elektronische invloeden uit de muziek van Pierre Henry heeft en diverse tempowisselingen bevat, waarna de band me "Jonathan Et Rosalie" voorschotelt, waarin de band een kort sensueel klinkend nummer speelt, dat met gehijg gepaard gaat.In "La Pantoufle Et Dans Le Puits" speelt de band een schitterend mysterieus klinkend nummer, waarin sterke invloeden uit filmmuziek en diverse prima tempowisselingen zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Les Cigouilles" krijg ik kort mysterieus psychedelisch instrumentaal nummer te horen.
Dan hoor ik "Hutre", een fantastische licht psychedelische song, waar invloeden uit filmmuziek en theater in zitten en deze wordt gevolgd door "Père", een kort zwaar klinkend instrumentaal nummer, dat klassieke invloeden heeft.
Vervolgens hoor ik "Les Cordes", een prachtig melodisch nummer, dat enkele tempowisselingen en lichte jazz invloeden heeft, waarna "Cancre" volgt en ik een schitterend swingend elektro nummer hoor, dat psychedelische invloeden heeft.
Verder zet de band me "Au Pas De L'Assassin" voor en krijg ik weer zo'n uitstekend stuk instrumentale filmmuziek te horen, waarin experimentele elektronische geluiden zitten.
Daarna volgen "Ca Lance", een aanstekelijke dansbare song, waarin pop en elektro samen komen en die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, maar tegen het einde experimenteel wordt en "La Belle Affaire" een prachtig melodische song, die vrij luchtig klinkt en een aanstekelijk ritme heeft.

"La Pantoufle" van Forever Pavot bevat 13 heerlijke nummers, die lekker in het gehoor klinken en ik kan liefhebbers van filmmuziek, alsmede psychedelische muziek deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: Chuck Norris Experiment - Hotter Stuff (Ghost Highway Recordings / Savage Magic Records, 2018) (Hardrock)

Chuck Norris Experiment werd in 2004 te Gothenburg, Zweden opgericht en bestaat uit: Chuck Ransom - zang, Chuck The Ripper - sologitaar, Chuck Dakota - basgitaar, Chuck Rooster - sologitaar en Chuck Buzz - drums.
De naam Chuck Norris Experiment is  gekozen als een eerbetoon aan de legendarische blues gitarist Charles "Chuck" Norris, die het klassieke live album "Los Angeles Flash" te Gotenburg op 25 juni 1980 maakte.
In de 14 jaar van bestaan, maakte de band al diverse LP's CD's, Split CD's / LP's en singles en verschenen verscheidene nummers via verzamel albums, die, sinds 2004, via verschillende labels, zoals I Hate Records, Off The Hip Records, Tornado Ride Records, Masterrock Records, Psycho T Records, No Balls Records, Bad Attitude Records, Nicotine Records, Scarey Records, Ghost Highway Records, Dope Productions, Savage Magic en Transubstans Records werden uitgebracht.
De CD "The Chuck Norris Experiment / So Fucking What" verscheen gratis bij OX-Fanzine in maart 2008 als een gezamenlijke uitgave van Psycho T Records, Masterrock Records & Tornado Ride Records.
Ook verscheen er in 2011 via Dope Productions een CD genaamd "The Pitcher Collection Vol.1", die, in een oplage van 150 stuks, gratis werd verstrekt bij het optreden van de band op 26 november 2011 in The Pitcher te Düsseldorf, Duitsland en waren er speciale uitgaven van albums, die alleen in Italië, Amerika, Duitsland en Australië verschenen.
De band trad met veel bekende Europese acts op, zoals Peter Pan Speedrock, Dozer, Exploited, Electric Eel Shock, Hard-Ons, Meteors en Bombshell Rocks.
Na hun album "Right Between The Eyes" uit 2014, dat via het Zweedse Transubstans label zowel op LP (rood en zwart vinyl) als op CD en als digitale download uitgebracht werd, verschenen er diverse 7"singles, een DVD en CD's via andere labels, onder andere: "Respect The Chuck America" (CD, Strange Magic Records, 2015), "Live In London (Bootleg Series - Part 2)" (CD, Dope Productions, 2016) en "Chuck Norris Experiment / Trigger McPoopshute - Split CD" (CD, Dope Productions, 2016), voordat hun zevende officiële studio album "Chück Me!" op 5 mei 2017 door het Transubstans label zowel op LP, CD als op digitale download werd uitgebracht, waarna aansluitend, in 2017 en 2018, een uitgebreide wereldwijde tournee volgde.
Op 1 februari 2018 verschijnt het album "Hot Stuff", via Ghost Highway Recordings (Spanje) / Savage Magic Records (USA), waarop 13 nummers staan, die niet op andere albums van de band voor komen, waaronder diverse tribute nummers, een onuitgebrachte song, single versies en een akoestische song.
"Hot Stuff", die vanaf 1 januari bij de labels en tevens via de Chuck Norris Experiment webshop te bestellen is, wordt in een beperkte oplage van 150 stuks op zwart vinyl en in een zeer beperkte oplage van 50 stuks op CD uitgebracht en beide uitgaven zijn met de hand genummerd en van handtekeningen voorzien.

Het album start met "Keeping Halloween Alive" en daarin brengt de band een heerlijke swingende cover van het Alice Cooper nummer in een vrij hoog tempo ten gehore, die gevolgd wordt door "Everything Belongs To You", een schitterende ruige uptempo hardrock song, die swingt als een trein.
Daarna hoor ik "I Got Erection" (Turbonegro), een fantastische dreigend klinkende rock song, die diverse tempowisselingen heeft, waarna "Where Eagles Dare" (featuring Jake Starr & HeWhoCanNotBeNamed) (Misfits) volgt en de band een geweldige mix van punk en hardrock speelt, die aanzet tot dansen (luister naar dit nummer via de youtube link on der de recensie).
In "de single versie van "White Devil" laat de band me genieten van een schitterende uptempo hardrock song, die aan het begin van het nummer, lichte invloeden van The Sex Pistols bevat en in "de single uitvoering van "Eaten Alive" krijg ik een opnieuw een lekkere swingende hardrock song voorgeschoteld, waar de vonken vanaf vliegen.
Dan krijg ik "Hungry Heart" (Bruce Springsteen) te horen en ook in dit nummer swing Chuck Norris Experiment er op los, waarna "Rock Out" (Motörhead) volgt, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en een schitterende mix van hardrock en pop bevat.
Vervolgens mag ik genieten van "She" (Misfits), een uitstekende, vrij rustige, poprock song met een aanstekelijk melodisch ritme, die gevolgd wordt door  "Second Chance", een fantastische rock song, die diverse subtiele tempowisselingen bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij de muziek me enigszins doet denken aan die van Bon Jovi.
Het volgende nummer heet "Right Between The Eyes" en hierin laat de band me de akoestische versie horen, die werkelijk geweldig klinkt, waarna "Ballcrusher"  (W.A.S.P) volgt en ik opnieuw een prachtige rustige song voorgezet krijg, terwijl het laatste nummer het onuitgebrachte "Habit To Murder" is en daarin krijg ik een schitterende swingende rock song te horen, die enkele prima tempowisselingen bevat.

Hoewel "Hot Stuff" weliswaar geen nieuw studio album is, bevat het toch 13 heerlijke rock songs en voor de liefhebbers van deze band zeker ook interessante
nummers en ik kan deze schijf dan ook van harte aanraden aan een ieder, die van de betere hardrock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





maandag 8 januari 2018

Review: The Senior Service - Slingshot (Damaged Goods Records, 2018) (Surf)

The Senior Service is een band uit Rochester, Kent, Engeland, die in 2015 werd opgericht en bestaat uit: Graham N. Day - sologitaar, Darryl R. Hartley - basgitaar, Jonathan P. Barker - Hammond orgel en piano en Wolf D. Howard - drums en percussie.
De bandleden waren allen sinds de begin jaren 80 actief in de Medway garage beat scene en speelden in bands als: The Prisoners, Thee Mighty Caesars, Thee Masonics, James Taylor Quartet en The Buff Medways.
De band bracht hun debuut single "Depth Charge" / "Hall Of Mirrors" in januari 2016 via Damaged Goods Records uit op 7" vinyl en als promo op CDr en deze werd dat zelfde jaar (september) gevolgd door het album "The Girl In The Glass Case", dat op zowel CD als op LP verscheen via Damaged Goods Records.
Als voorloper van hun nieuwe album "King Cobra", dat in het voorjaar van 2018 verschijnt, wordt op 26 januari 2018 de 7" vinyl single "Slingshot" / "Find And Seek" in een beperkte oplage door Damaged Goods Records uitgebracht.

Op de A-kant, Slingshot", laat de band me genieten van een geweldig lekker swingend surf nummer, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en me van begin tot einde in de ban van de muziek laat komen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
In "Find And Seek", de B-kant van de single, speelt de band een schitterend nummer, waarbij het Hammond orgel de boventoon voert en me terug voert naar de jaren 60 filmmuziek en ook hierin swingt de muziek als een treien.

"Slingshot" van The Senior Service is een fantastische single, die ik sterk kan aanraden, aan een ieder, die van surf en Hammond rock houdt en ik kijk dan ook verlangend uit naar de te verschijnen LP.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Seven That Spells - The Death And Resurrection Of Krautrock: Omega (Sulatron Records, 2018) (Stonerrock / Trancerock)

Seven That Spells uit Zagreb, Kroatië werd in 2003 als power trio opgericht door producer, sologitarist Niko Potocnjak, die tevens de oprichter was van de punk band Trigova Mast.
Samen met Tomislav Kalousek - basgitaar en Stjepan Jurekovic - drums vormde hij de band, die in 2003 hun eerste CD "The Blowout" via het DIY label uitbracht.
Omdat de band met Damo Suzuki (ex Can) ging toeren werd besloten een extra bandlid aan te trekken en dat werd Hrvoje Niksic, die synthesizer speelde.
In 2005 tekenden ze een contract met het Russische RAIG label, die dat zelfde jaar hun CD "My Mommy Wants To Kiss Your Mamma" uitbracht, gevolgd in 2006 door  "It Came From The Planet Of Love" en dat was ook het jaar waarin de eerste bezettingswisselingen plaats vonden.
Toen Seven That Spells rond 2007 enkele leden van de Japanse band Acid Mothers Temple ontmoetten, veranderde er een boel voor de band, want niet alleen toerden ze met Acid Mothers Temple, ook maakten ze twee albums samen met Makoto Kawabata en Tsuyama Atsushi van die band.
In 2007 werd "The Men From Dystopia" voor het Beta-Lactam Ring Records label uitgebracht, opnieuw in een andere bezetting plus de 2 leden uit Acid Mothers Temple, maar altijd met Niko Potocnjak als vaste kracht.
Het jaar er na verschenen er 2 releases, waarvan de eerste, "Black Om Rising" ook op DVD, waarop de band in uitgedunde bezetting te zien is en bestaat uit: Niko Potocnjak - sologitaar en synthesizer, Narantxa - basgitaar, Bruno Motik - drums en Lovro Zlopasa - saxofoon.
Op het tweede album dat in 2008 verscheen, "Cosmoerotic Dialogue With Lucifer", speelt Kawabata Makoto als sologitarist mee.
Vervolgens verschenen de CD's: "You Must do This On Stage Vol.1" (live) (Beta-Lactam, 2009), "Future Retro Spasm" (Beta-Lactam, 2010), "Acid Taking And Sweet Love Making" (Hauruck!, 2011), "The Death And Resurrection Of Krautrock - Aum" (Beta-Lactam, 2011) en "Superautobahn" (Hauruck!, 2012).
Ook verscheen "The Death And Resurrection Of Krautrock - Aum" in 2012, als eerste deel van de trilogie, op LP via het Sulatron label en op deze LP bestaat de band uit: Niko Pocnjak - sologitaar en synthesizer, Narantxa - basgitaar, Stanislav Musjkina - drums en Lovro Zlopasa - saxofoon.
Op het tweede deel van de trilogie "The Death And Resurrection Of Krautrock: IO" betaat de band uit: Niko Pocnjak - sologitaar, Jeremy White - basgitaar en zang en Nicola Babic - drums en dit trio wordt bijgestaan door Albin Julius - synthesizer, Hammond orgel en kazoo en Nicola Urosevic - zang en op "The Death And Resurrection Of Krautrock: Omega", het derde en tevens laatste deel van de trilogie bestaat de band uit: Niko Pocnjak - sologitaar en synthesizer, Jeremy White - basgitaar en zang, Gordon Tomic - sologitaar en zang en Blake Fleming - drums.
Het album werd tussen 2014 en 2017 opgenomen in de Night Manager Studio en verschijnt 23 februari 2018, net als hun vorige albums via het Sulatron Records label, waarbij vermeldenswaardig is, dat er een beperkte oplage van 500 stuks op 180 gram zwart vinyl geperst wordt en dat het album tevens als CD wordt uitgebracht.

Het album, dat 5 nummers bevat, start met "In III", waarin de band me een schitterende mix van psychedelische rock en stonerrock voorzet, die een hypnotiserendritme heeft, die gevolgd wordt door het titelnummer "Omega" en daarin krijg ik een bijna 19 minuten durend stuk uptempo muziek te horen, dat vrij stevig klinkt en een mix is van stonerrock, trancerock, dance en hypnotiserende ritmes, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen.
Daarna hoor ik "Chronos", een heerlijk rustig instrumentaal nummer, dat gedomineerde wordt door zware synthesizer tonen, waarna "Future Lords" volgt en de band een fantastische swingende song ten gehore brengt, die een zeer dansbaar ritme bevat, invloeden uit dance en stonerrock heeft en bij tijd en wijle vrij heftig en hypnotiserend klinkt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Het laatste nummer heet "Out III" en hierin laat de band me een uitstekende, vrij zware, swingende rock song horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen bevat.

Seven That Spells heeft me met "The Death And Resurrection Of Krautrock: Omega" van begin tot einde in de ban van hun muziek gehouden en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan hen, die van stonerrock en hypnotiserende ritmes houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Orson Hentschel - Facades (Denovali Records, 2018) (Elektronisch / Krautrock)

Orson Hentschel is een Duitse producer en componist uit Düsseldorf, die op jonge leeftijd klassieke piano leerde spelen.
Tegenwoordig componeert hij hoofdzakelijk elektronische, experimentele en film muziek en is sterk beïnvloed door de minimale muziek van Steve Reich, wat in zijn composities terug te vinden is.
Ondanks het feit, dat Hentschel een klassieke muziek opleiding deed, is dat niet in zijn werk het geval, want zijn technieken zijn verre van traditioneel en hij gebruikt voorbeelden van muziek, die in allerlei muziek voorkomt, waarbij hij samples haalt uit: soundtracks, internet, film audio tracks, muziek albums en geluid bibliotheken, die hij tot een nieuw geheel maakt, maar ook gebruikt hij zang uit de late middeleeuwen.
Hentschel ziet zichzelf daarom niet als componist, maar als multimedia artiest en zijn optredens zijn gebaseerd op een samenwerking van muziek, licht, mist en visuele effecten, waarbij hij live bijgestaan wordt door drummer Lukas Baumgart.
Zijn debuut album "Feed The Tape", waarop 8 nummers staan, werd op 26 februari 2016 via het Denovali Records label als digipack CD en op vinyl als 2LP uitgebracht, waarna in juni 2017 het album "Electric Stutter" in een beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram zilverkleurig vinyl en als CD en digitale download volgde en op 26 januari 2018 verschijnt de EP "Facades" via dat zelfde label als CD, 10" vinyl EP en als digitale download.
Vermeldenswaardig is dat de oorspronkelijke Duitse tekst van Orson bij de nummers in het Koreaans door Danhee Joe vertaald werd en tevens op de plaat wordt  gesproken.

De EP telt 2 nummers, waarvan "Facade I" het eerste is en daarin hoor ik Orson een schitterend elektronisch nummer spelen, dat diverse tempowisselingen en invloeden uit krautrock en industriële muziek bevat, waarbij de stem van Danhee Joe voor de nodige rust zorgt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna het nummer een vervolg krijgt in "Facade II" en hij me een geweldig elektronisch stuk muziek voorschotelt, waarin Danhee opnieuw met haar warme stem voor de nodige rust in het nummer zorgt en Orson me op een verrukkelijke hypnotiserende mix van krautrock, dance en industiële muziek trakteert, die langzaam aan steeds heftiger wordt en in een zodanig dansbaar ritme wordt gespeeld, dat stil zitten geen optie is.

"Facades" van Orson Hentschel bevat 2 fantastische nummers, waarvan ik met volle teugen van heb genoten en Orson me van begin tot einde in de ban van zijn muziek heeft gehouden en ik kan dit meesterwerkje dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van dit genre houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl